Inicio Blog

O prezo medio dunha habitación de hotel duns 15 metros cadrados para esta fin de semana en Vigo: de 200 euros en diante

Ángela Precedo
-
0
O prezo medio dunha habitación de hotel duns 15 metros cadrados para esta fin de semana en Vigo: de 200 euros en diante

A tolería polo Nadal de Vigo non para de medrar e semella que ano tras ano vai a máis. Estes días a cidade quedou totalmente colapsada en horas punta pola invasión de turistas portugueses de doutros lugares de Galicia que querían ver as luces instaladas por Abel Caballero. Para chegar a reingresar os case 10 millóns de euros que custaron as decoracións de Nadal hai moito que mercar na cidade, aínda que, botando unha ollada aos prezos dos hoteis, semella que a cousa vai polo bo camiño. Iso si, eses “entre 500 e 1.000 millóns de euros de retorno” dos que falaba Caballero na súa visita ao ‘Land Rober Tunai Show‘ non semellan ser un obxectivo alcanzable. Nin tanto, nin tan pouco, que se di.

Dende Galicia Confidencial facemos un repaso por algúns dos hoteis máis emblemáticos da cidade olívica para comprobar cal é o seu prezo para unha habitación estándar esta próxima fin de semana (16-17 de decembro), e comparándoo co que terán dentro dun mes (20-21 de xaneiro) en Booking, cando a febre do Nadal se disperse e as luces xa sexan cousa do pasado. O resultado? De media, todos os hoteis de Vigo triplicaron o prezo da súa estancia dunha noite para esta fin de semana, algúns incluso o cuadriplicaron. Nas vindeiras fins de semana (a do 23-24 de decembro e a do 30-31 de decembro), os prezos baixan á metade, en moitos casos, ao tratarse de datas moi sinaladas: Noiteboa e Fin de Ano, nas que os visitantes igual son menos polos desprazamentos para pasar eses días ca familia. E, se agora unha habitación estándar se atopa por riba dos 200 euros en case todos os casos, en xaneiro ningunha supera os 100 euros. Ver para crer!

Falando de casos máis concretos, pasar a noite do 16 ao 17 de decembro no hotel Exe Vigo (tres estrelas) pode custarche un 280 euros, por unha habitación de 18 metros cadrados e sen almorzo (tería un sobrecuste de 10 euros); no Hotel Bahía de Vigo (catro estrelas) o prezo sería duns 254 euros, aínda que neste caso a habitación xa sería de 60 metros cadrados e tamén sen almorzo (págase aparte e serían 13 euros); no Oca Ipanema (tres estrelas), o custe sería de 210 euros por unha estancia de 17 metros cadrados (máis outros nove se queres o almorzo); no Hesperia Vigo (catro estrelas), un cuarto de 20 metros cadrados chegaría aos 211 euros (máis 11,90 polo almorzo); no Eurostars Mar de Vigo (catro estrelas), 23 metros cadrados andarían nos 230 euros (máis 12 de almorzo); e no Maroa Hotel (catro estrelas), 21 metros cadrados pagaríanse a 220 euros (máis 15 polo almorzo).

Iso si, estes prezos non son algo exclusivo dos hoteis con máis estrelas, pois tamén os que teñen dúas ou mesmo unha estrela pero están ben ubicados, próximos ao centro histórico e aos lugares onde se concentra a decoración de Nadal, disparan os prezos. Así, por exemplo, o Hotel del Mar Vigo (dúas estrelas) chega a custar 270 euros por pasar esa noite do sábado ao domingo nun cuarto de 25 metros cadrados (8 máis co almorzo); o Hotel Pantón (dúas estrelas) suporía desembolsar 194 euros por un cuarto de 14 metros cadrados (e outros 8 polo almorzo); o Hotel Atlántico Vigo (dúas estrelas) estaría nos 198 euros por 18 metros cadrados (e seis máis de almorzo); e o Hotel Alda Estación (unha estrela) chegaría aos 157 euros por un cuarto de 13 metros cadrados (e 7 máis con almorzo). Como pode observarse, prezos moi elevados para tratarse da habitación estándar dun hotel de dúas ou unha estrela.

Ademais, cabe destacar que estes son os prezos que conseguimos recabar grazas a que aínda quedaba algunha habitación libre (moi poucas), pero había outros hoteis emblemáticos, como o NH Collection Vigo (catro estrelas) ou o Gran Hotel Nagari Boutique & Spa (cinco estrelas) que xa nin habitacións dispoñibles tiñan para esas datas do 16 ao 17 de decembro, estando todo completamente agotado, o que fixo que non puidésemos ver o seu prezo. Aínda que tendo en conta que para a fin de semana do 23 ao 24 de decembro, cando todos os demais baixan os seus prezos entre os 76 e os 160 euros, a habitación no NH custa 140 euros (16 metros cadrados e 27 euros máis polo almorzo) e no Nagari chega ata os 218 (40 metros cadrados e 19,80 máis polo almorzo), podemos imaxinar que para estas próximas datas o custe non sería pouco. 

PAZO LOS ESCUDOS HOTEL SPA & RESORT: 3.000 EUROS A HABITACIÓN

Finalmente, como prezo máis sorprendente, atopámonos co caso do Pazo Los Escudos Hotel Spa & Resort (cinco estrelas), que multiplicou o seu prezo habitual por 25 para esta próxima fin de semana de decembro. Así, unha habitación de 34 metros cadrados custa a frioleira de 3.079 euros (e sen almorzo, polo que habería que desembolsar un suplemento de 21,50 euros). Se miramos o prezo da mesma habitación para a fin de semana seguinte, do 23 ao 24 de decembro, este xa baixou aos 137 euros; e para a de final de ano, do 30 ao 31 de decembro, quedouse nos 164. Ademais, dentro dun mes, cando as luces xa sexan historia, a mesma habitación estará ao módico prezo de 110 euros para pasar a noite do 20 ao 21 de xaneiro, é dicir, vintecinco veces máis barata.

Para que poidades comparar cos prezos que terán as habitacións en Vigo esta próxima fin de semana do 16 ao 17 de decembro, deixámosvos tamén os que terán esas mesmas habitacións na do 20 ao 21 de xaneiro: 77 euros no Exe Vigo (tres estrelas); 61 euros, no Hotel Bahía de Vigo (catro estrelas); 56 euros, no Oca Ipanema Hotel (tres estrelas); 49 euros, no Hesperia Vigo (catro estrelas); 53 euros, no Hotel del Mar Vigo (dúas estrelas); 48 euros, no Hotel Pantón (dúas estrelas); 52 euros, no Hotel Atlántico Vigo (dúas estrelas); 43 euros, no Hotel Alda Estación (unha estrela); 63 euros, no Eurostars Mar de Vigo (catro estrelas); 75 euros, no Maroa Hotel (catro estrelas); 97 euros, no NH Collection Vigo (catro estrelas); e 123 euros, no Gran Hotel Nagari Boutique & Spa (cinco estrelas).

“A EXPECTATIVA É MELLORAR AS CIFRAS DO ANO PASADO E VAI SER POSIBLE”

E é que, tal e como conta César Sánchez-Ballesteros, presidente da Federación de Hostalaría de Pontevedra (Feprohos), as pontes de decembro e as pasadas fins de semana “as ocupacións foron moi altas, especialmente os venres e os sábados, cando estivo prácticamente todo cheo“. Durante a ponte como tal, “aínda que a ocupación foi bastante alta, non chegamos a dicir cheo porque tanto o mércores como o xoves non logramos chegar ao 100 %, debido en parte á alerta meteorolóxica“. Ademais, na parte da hostalaría, os bares e os restaurantes “están moi satisfeitos, porque mesmo con meteoroloxía adversa estanse a conseguir ocupacións moi altas, o cal está moi ben”. Así as cousas, “a expectativa agora é mellorar as cifras do ano pasado nestas datas, e polo momento temos a sensación de que vai ser posible melloralas“.

Preguntándolle polo disparado prezo dos hoteis para esta vindeira fin de semana fronte ao que terán nas seguintes, Sánchez-Ballesteros asegura que “este ano tanto as datas de Noiteboa como de Fin de Ano caen en fin de semana, e en Noiteboa e Nadal a ocupación ralentízase”. En concreto, afirma que “aínda que hai xente que si que viaxa, o número masivo de persoas a noite do 24 de decembro non saen da casa, quedan en familia e non viaxan”. Con todo, os hoteleiros agardan que os que si o fan permitan manter unhas ocupacións medianamente altas vistos os prezos. “Por tradición, xa non son datas nas que se consigan ocupación moi altas, porque a xente quédase na casa co tema dos agasallos, Papá Noel… e aquí en Vigo o público das luces de Nadal ten un perfil fundamentalmente familiar“, explica.

A OCUPACIÓN EN FIN DE ANO DEPENDERÁ DO TEMPO E DO CLIENTE PORTUGUÉS

Con todo, o tamén dono do Hotel Bahía de Vigo afirma que tamén hai outro tipo de público para os hoteis da cidade olívica: o cliente portugués, moi abundante nesta época do ano. “Si que vén moita xente de Portugal que prefire pasar unha noite un pouco especial máis aló do seu lugar de orixe“, apunta. O mesmo sucede coa noite de Fin de Ano. “É verdade que esa noite a xente sae da casa, pero sae máis ben de festa cos amigos, a non ser que planeen unha viaxe a esquiar ou algo polo estilo, pero non resulta un público determinante para Vigo, é dicir, non é esta cidade un destino de Fin de Ano como tal”, apunta Sánchez-Ballesteros, que engade que “aínda así, co turismo portugués, si que haberá moito movemento e sen dúbida se poderán ir enchendo os hoteis”. De feito, recomenda á xente que teña pensado visitar Vigo nesas datas que reserve xa lugar para cear, porque “logo entre que hai establecementos pechados e outros que só aceptan ceas con reserva, hai xente que está hospedada e que non logra atopar mesa”.

Así as cousas, concede que “é verdade que as ocupacións e os prezos serán máis altos está semana que as vindeiras”, pero os das seguintes tamén poderán ir elevándose a medida que aumente a demanda. E é que, como explica, “é habitual que para a noite de Fin de Ano, sobre todo, a xente agarde a ver se vai chover para decidirse a reservar hotel, sobre todo o mercado portugués, que pode aguantar ata os cinco días previos a Fin de Ano ser reservar”. “Iso vai facer cambiar os prezos tamén no último momento”, augura o hostaleiro, que, por experiencia, asegura que “segundo se achegan estas datas de Nadal a xente reserva con menos anticipación, curiosamente”. Sen embargo, en semanas previas, as reservas estaban cheas porque “a xente que quería vir a Vigo para ver as luces foise anticipando, pois dáballe igual unha fin de semana que outra para facer esa escapada, así que ían buscando os mellores prezos e enchendo os ocos”. 

PARA COMER OU CEAR DÉBESE RESERVAR DOUS OU TRES DÍAS ANTES

Así mesmo, polo que respecta ao problema por atopar mesa para comer ou cear na cidade nestas datas sen reservar alo menos con tres días de antelación, Sánchez-Ballesteros apunta que “nestas datas hai moitos grupos de persoas na rúa, moi xente que non planificou a viaxe e a maioría de restaurantes foron modificando as súas pautas de traballo para incorporar o sistema de reserva previa con anticipación“. Se a isto sumamos o feito de que “hai moitas ceas de amigos, de empresa, de compañeiros de traballo… que organizan as súas ceas os venres maioritariamente e tamén algúns sábados, o que fai que coincidan máis coa xente que vén ver as luces, e eses si que reservaron as ceas con anticipación, polo que os que veñen pola rúa teñen aínda máis difícil atopar un oco nos restaurantes se non o buscan antes de dous ou tres días de visitar a cidade”, conclúe o dono do Hotel Bahía de Vigo.

As diferenzas de renda entre o barrio máis rico e o máis pobre de Vigo ascenden a 18.000 euros anuais

Ángela Precedo
-
0
As diferenzas de renda entre o barrio máis rico e o máis pobre de Vigo ascenden a 18.000 euros anuais

As grandes cidades caracterízanse, polo xeral, por ter salarios máis altos que os pequenos pobos ou aldeas galegas. Semella lóxico tendo en conta que nelas o custe da vida é máis caro: alquilar un piso agora mesmo nunha cidade dispárase por riba dos 600 euros. Sen embargo, dentro das propias cidades chega a existir unha gran diferenza de ingresos en función do barrio no que nos atopemos. Sempre adoita haber barrios onde se concentra máis a xente de maior poder adquisitivo, con mellores vivendas; e barrios nos que se agrupan os traballadores de a pé ou desempregados, xeralmente situados na periferia. 

Os datos de renda bruta media por barrio achegados polo Instituto Nacional de Estatística (INE) sobre as cidades da Coruña, Vigo e Ourense no 2022 así o demostran. E entre as principais conclusións atópase unha curiosidade que non deixa indiferente a ninguén: o barrio máis rico da Coruña supera en máis de 10.000 euros á renda bruta media do barrio máis rico de Vigo, a pesares de ser unha cidade cuns 50.000 habitantes menos. Se a comparativa se establece con Ourense, esa diferenza sobe a máis de 15.000 euros. De qué barrios falamos? Trátase do coruñés Juan Flórez-San Pablo, do vigués Vigo Centro-Areal-Teis e do ourensán Hospital Cosaga-Parque San Lázaro-Parque Alameda.

Ademais, a nivel galego, hai que ter en conta que a renda bruta media anual está case 4.000 euros por debaixo da renda nacional: 25.713 euros fronte aos 29.014. Nos maiores municipios estas cifras chegan ata os 29.457 euros de media e os 33.105 euros, respectivamente. Por detrás da renda galega só estarían as de Andalucía (24.163 euros), Canarias (24.993), Castela-A Mancha (24.448), Estremadura (21.629) e a Rexión de Murcia (25.042 euros). Ademais, no total da comunidade galega houbo o pasado ano 358.835 declarantes, dos que 92.240 estaban no tramo de menos de 6.000 euros anuais, pero entre os que tamén había 34.426 no tramo de 6.000 a 12.000 euros e 16.698 no de máis de 60.000.

JUAN FLÓREZ A AGRA DO ORZÁN: 29.000 EUROS DE DIFERENZA NUN QUILÓMETRO

Centrándonos agora en analizar as diferenzas dentro de cada unha destas cidades, na Coruña no barrio con maior renda bruta media, Juan Flórez-San Pablo (15.004), os seus habitantes (segundo os datos achegados por 8.766 declarantes) perciben uns 53.469 euros anuais, o que vén a supoñer 3.819,21 euros ao mes (se temos en conta unha división do salario anual en catorce pagas). Ademais, dos 8.766 declarantes hai 3.098 (o 35 %) que afirman estar no tramo de renda que vai dos 30.000 aos 60.000 euros; e 1.390 (o 16 %) que afirman superar os 60.000 euros.

Pola contra, no barrio de menor renda bruta media, Agra do Orzán-Ventorrillo (15.010), os 13.429 declarantes do pasado ano non tiñan unha renda superior aos 23.627 euros anuais, é dicir, non cobraban máis de 1.688 euros brutos ao mes (dividindo o salario anual en 14 pagas). Ademais, deses 13.429 declarantes, 4.261 (o 32 %) aseguraban non percibir máis de 6.000 euros anuais. Situación similar se daba no barrio dos Mallos (15.007), onde 13.856 declarantes dicían percibir unha renda bruta media anual de 24.159 euros, o que suporía 1.726 euros ao mes. Deles, 4.305 (o 31 %), estaban no tramo por debaixo dos 6.000 euros. 

Así as cousas, vese que entre o barrio con maior renda bruta media anual e o barrio coa menor, a diferenza é de nada menos que 29.842 euros anuais (2.132 euros ao mes, aproximadamente). Estamos a falar de cifras alarmantes, tendo en conta que estes barrios están separados entre si por pouco máis de un quilómetro, o equivalente a un cuarto de hora andando. O Parque de Santa Margarita fai de liña divisoria entre a riqueza e a pobreza, poderíase dicir.

Os demais barrios estarían no medio destas cifras de renta: Ciudad Vieja-Centro (15.001), con 39.114 euros anuais de renda bruta media; Ensanche (15.003), con 39.740; Falperra-Santa Lucía-Paseo de Los Puentes-Santa Margarita (15.005), con 39.625; Os Castros-Castrillón (15.009), con 31.485; Os Castros-Castrillón (15.006), con 31.980; Monte Alto-Zalaeta-Atocha (15.002), con 30.299; Riazor-Os Rosales (15.011), con 29.998; Sagrada Familia-Vioño (15.008), con 28.595; e Mesoiro (15.190), con 25.615 euros de renda bruta media.

DE AREAL A VALADARES: 18.271 EUROS ENTRE VIVIR A UN LADO DA AP-9 OU OUTRO

Pola súa banda, en Vigo, como xa comentamos, o barrio con maior renda bruta, o máis rico, é Vigo Centro-Areal-Teis (36.201), cuns ingresos medios por habitante de 41.825 euros ao ano (2.987,5 euros ao mes). Ademais, dos 9.642 declarantes, 2.909 (o 30 %) atópanse no tramo que vai dos 30.000 aos 60.000 euros; e outros 1.140 (o 12 %), no que supera os 60.000 euros. Pola contra, no barrio de menor renda, Valadares zona parque tecnolóxico e loxístico (36.314), a renta bruta media sitúase únicamente nos 23.554 euros (1.682,43 ao mes, falando de 14 pagas). E dos seus 984 declarantes totais, 278 (o 28 %) atópanse no tramo de menos de 6.000 euros anuais.

Situacións similares á deste barrio de renda bruta tan baixa se atopan no de Cabral (36.318), con 23.814 euros anuais segundo declaran os seus habitantes; no de Teis (36.207), con 23.902; no de Candeán, con 24.583; no de San Paulo-Casablanca-Calvario-Lavadores (36.205), con 24.313; e no de Lavadores-Fátima (36.206), con 24.518 euros anuais de renta bruta media. Así as cousas, a diferenza entre o barrio máis rico (Vigo Centro-Areal-Teis) e o máis pobre (Valadares zona parque tecnolóxico e loxístico) vén a ser da frioleira de 18.271 euros anuais de renda bruta (uns 1.305 euros ao mes). 

Neste caso, a diferencia do que acontece na cidade da Coruña, a separación entre estes barrios é bastante maior, de feito atópanse en puntas opostas da cidade. Mentres, como o seu propio nome indica, Vigo Centro está en pleno corazón da cidade, Valadares atópase complétamente ás afora, máis aló incluso do Hospital Álvaro Cunqueiro. A distancia entre ambos é duns 9 quilómetros, o que supón case 20 minutos en coche e máis de dúas horas camiñando.

Con todo, dentro dos barrios cunha renda moi baixa, similar á que presenta Valadares, atópase tamén San Paulo, que está a tan só dous quilómetros do Areal, a pouco máis de media hora andando; e Casablanca, a un quilómetro e menos de vinte minutos; así como Fátima, a 900 metros e só un cuarto de hora camiñando. O paso da AP-9 fai de división.

Outros barrios con renda bruta intermedia en Vigo serían Oia (36.390), cuxos declarantes afirmaron percibir 37.508 euros de media ao ano; Casco Vello (36202), con 30.481 euros; O Castro (36.203), con 34.597; Travesas-Praza da Independencia-Camelia-Pi y Margall (36.211), con 31.904; Bouzas-Coia (36.208), con 31.405; Alcabre-Navia (36.212), con 29.952; Coia (36.209), con 26.187; San Xosé Obreiro-Sárdoma-Casablanca-Calvario (36.204), con 29.272; Coia-Freixeiro (36.210), con 26.118; Comesaña-Matamá (36.213), con 26.849; Coruxo (36.330), con 25.485; Valadares-A Piquela-Alba-San Juan-Sobreira (36.315), con 25.080; Beade (36.312), con 25.944; e Bembrive (36.313), con 26.586 euros de renda bruta media anual.

DE HOSPITAL COSAGA AOS COIÑAS: 15.000 EUROS A MENOS DE MEDIA HORA

Xa na cidade de Ourense, as diferenzas con respecto ás outras dúas grandes urbes galegas fanse moi notables. O barrio con maior renda bruta media anual é o Hospital Cosaga-Parque San Lázaro-Parque Alameda (32.003), con 38.270 euros, segundo os datos aportados no 2022 polos seus 6.285 declarantes. Deles, 2.029 (o 32 %), atopábanse no tramo de 30.000 a 60.000 euros de renda; mentres que 627 (o 10 %), atopábase no de máis de 60.000. Pola contra, o barrio con menor renda bruta media, Os Coiñas-Villanera-Cachaxuas-Seoane-Requeixo-Quintela-Outariz (32.001), sitúase en tan só 23.314 euros anuais. E dos seus 13.525 declarantes, 4.102 (o 30 %) atópanse por debaixo dos 6.000 euros anuais. 

Deste xeito, as diferenzas entre o barrio máis rico e o máis pobre de Ourense son duns 14.956 euros de renda bruta media anual, sendo menos acusada a diferenza que a que hai entre os barrios máis pobres e máis ricos da Coruña ou Vigo. E a distancia que separa os barrios de Hospital Cosaga e Os Coiñas é únicamente de dous quilómetros, percorréndoa nuns trinta minutos a pé. A separación entre ambos vén a ser o río Miño, que divide a cidade de Ourense en dúas partes unidas, neste caso, pola ponte romana.

Os demais barrios atópanse xa no medio de ambas rendas brutas medias: o de Carroleiro-Ceboliño-Botánico de Montealegre-San Francisco (32.004) tiña o pasado ano unha renda bruta media de 30.325 euros anuais; o de Catedral-Barrocás-Ponte Romano (32.005), de 24.695; e o de A Garduñeira-A Gauxa-A Fonte-A Valenza-Barbadás (32.002), de 24.948 euros anuais.

Ascenden a 59 os positivos por coronavirus na tripulación española en corentena nas illas Seychelles

Redacción
-
0
Ascenden a 59 os positivos por coronavirus na tripulación española en corentena nas illas Seychelles

O Departamento de Saúde da República das Seychelles informou públicamente de 59 positivos confirmados por PCR na flota de barcos españois en corentena neste arquipélago do Índico.

“Agora mesmo 59 é o número total de resultados positivos das probas de PCR da tripulación da frota pesqueira española que chegou de Senegal e Costa do Marfil o pasado 23 de xuño de 2020”

O Departamento de Saude Nacional tomou mostras de 198 mariñeiros en total até o momento, e xa foron analizadas 146 mostras. Para os 52 mariñeiros restantes o departamento de saúde tamén iniciou a recollida de mostras no día de hoxe segundo informan no comunicado.

O Departamento de Saúde nacional confirman que todos os mariñeiros están illados nos barcos da frota pesqueira española “adicados agora para este propósito” onde contan segundo as fontes do país con “médico propio abordo, EPI, sistemas de control de temperatura e doutros síntomas que a tripulación poida desenvolver neste momento”.

No caso de que algún dos tripulantes desenvolvese síntomas asociados coa COVID19, serán transferidos ás instalacións de illamento e tratamento na Illa de Mahé.

O responsable de Sanidade, Jude Gedeon, anunciou o pasado mércores que os tres primeiros casos positivos formaban parte dos 207 mariñeiros africanos que chegaron o martes ao arquipélago para unha substitución de tripulantes da frota atuneira española.

Gedeon indicou que todos eles sometéronse a un control de saída nos seus países de orixe, con PCR incluído, tres días antes de partir cara ao arquipélago a pedimento das autoridades Seychelles. “Todos os resultados de laboratorio enviados á Autoridade de Saúde Pública e revisados por esta foron negativos”, indicou.

Con todo, os test rápidos realizados polas navieiras unha vez os mariñeiros estiveron a bordo mostraron que 20 deles presentaban o pasado mércores trazas de COVID-19 no seu sistema inmune. Ante este achado, os axentes locais da navieira puxéronse en contacto coas autoridades co fin de confirmar o resultado e adoptar as medidas pertinentes, explicou Gedeon, citado pola axencia de noticias de Seychelles SNA.

Por outra banda, o responsable aclarou que os mariñeiros chegaron a bordo dun avión de Air Seychelles e que o seu traslado fíxose baixo controis estritos e sen apenas contacto co persoal. Todos eles levaban máscara e o seu traslado fíxose conforme aos estándares de seguridade previstos.

O arquipélago situado no Índico e composto por 115 illas só rexistrara ata a data 11 casos de COVID-19 e desde o pasado 5 de abril non sumara ningún novo contaxio. As autoridades de Seychelles confían en poder reabrir ao turismo o próximo mes de agosto, a súa principal fonte de ingresos, á que segue a pesca.

20 días para conseguir unha cita telefónica en atención primaria

P.T.
-
0
20 días para conseguir unha cita telefónica en atención primaria

O 21 de abril de 2020, en pleno pico da pandemia en Galicia, o presidente da Xunta de Galicia anunciaba que o comité clínico traballaba nun plan para recuperar a actividade asistencial ordinaria no SERGAS.

Este plan contemplaba aumentar amplamente a atención telefónica e a ampliación do horario de atención nos centros de saúde e hospitais para evitar as aglomeracións. Feijóo sinalaba que os expertos tamén recomendaban “incrementar as consultas telefónicas”. “Toda medicina que se poida facer sen presenza física é medicina do futuro”, manifestou Feijóo.

O presidente tamén avanzaba que o “futuro” tamén pasa por “aumentar a teleasistencia” e puxo como exemplo diso os 3.000 pacientes contaxiados por coronavirus que son atendidos a través do programa Telea do Sergas.

Pero logo de cinco meses do anuncio da Xunta o plan de teleasistencia empeorou a xa de por sí precaria situación da atención sanitaria primaria. Solicitar unha cita presencial nun centro de saúde é unha misión “case imposible” que agora mesmo depende dun golpe de sorte para conseguir que a liña do centro quede liberada.

Dende esta redacción , aproveitando a necesidade de solicitar unha cita, analizamos todo proceso e contrastamos se é certo as queixas lanzadas en redes sociais por usuarios do SERGAS sobre a imposibilidade de conseguir unha cita, xa non presencial, se non telefónica, nos centros de saúde, así como a saturación das liñas telefónicas.

Actualmente existen dúas opcións vixentes para solicitar unha cita en atención primaria pero ningunha delas permite solicitar unha cita presencial: A chamada telefónica ou solicitar cita por internet.

Tentamos primeiramente a opción máis rápida, a cita por internet.

Captura pantalla páxina do SERGAS solicitude de cita telefónica de atención primaria

A axenda do médico figura completa para o que queda de mes de setembro. Non hay posibilidade incluso de solicitar cita noutro mes.

Ante a imposibilidade de realizar unha cita por internet, decidimos usar o “comodín da chamada”.

A chamada

A chamada ao centro de saúde é redirixida a unha centraliña automática de atención telefónica. Os numeros que figuran no reverso das tarxetas sanitarias non permiten xa contactar directamente co centro de saúde.

Cando conseguimos superar a proba para a que a máquina detecte o idioma no que desexamos ser atendidos a voz grabada solicita selecionar as seguintes opcións: Información reprogramación de citas, Pedir cita no centro de saúde ou Anular cita de hospital.

Logo de indicar a opción desexada, a centrañiña solicítanos que indiquemos a data de nacemento do paciente, así como o nome e apelidos do mesmo. Se conseguimos que a máquina nos entenda, non é doado, entón podemos avanzar.

Levamos xa 6 minutos de conversa coa máquina que volve a pornos á espera ata que contesta unha operadora, desta vez de carne e óso. A operadora advirte que só poden darnos unha cita telefónica, que si precisamos solicitar unha cita presencial é necesario volver a chamar ao mesmo número e repetir o proceso solicitando ser atendido polo centro de saúde.

Repetimos a operación e a centraliña, lonxe de transferir a chamada ao centro de saúde, indícanos outro número ao que debemos de chamar para ser atendido. Levamos xa 20 minutos ao teléfono.

Facemos a primeira chamada directa ao centro de saúde co número alternativo facilitado. A chamada dá tono, pero ninguén resposta. Pasado un minuto, a chamada colga automáticamente. Volvemos chamar, pero o tono xa é de liña ocupada. Tentámolo sete veces máis seguidas pero non conseguimos falar co centro de saúde. Levamos xa 30 minutos ao teléfono.

Volvemos a chamar á centraliña e repetimos todo o proceso anterior e dolicitando directamente unha cita telefónica (non é un caso urxente, pero precisamos falar co facultativo). Non hai citas telefónicas dispoñibles para o que queda do mes de setembro. Motivo? a operadora non sabe precisar o motivo, pero advirte que o médico de cabeceira non está e que seremos atendidos por outro médico do centro de saúde.

Alternativas? Oficialmente ningunha, salvo que sexa unha doenza urxente entón debemos acudir directamente ao noso PAC de urxencias de referencia, algo que só debemos facer si realmente é unha urxencia pero que nunca resolverá cuestións de xestión administrativa (citas especialista, reprogramación citas …) Tomar esta medida como solución supón saturar de xeito irresponsable o servizo de urxencias con consultas que tiñan que ser resoltas no servizo de atención primaria.

Resultado? unha hora de telefóno e vinte días de espera para conseguir unha cita telefónica para poder explicarlle ao noso médico que hai un erro na programación dunha analítica e que iso vai supor retrasar a cita co especialista.

Neste caso non era necesario unha cita presencial, pero a telefónica tampouco parece demostrar ser a solución ao deterioro que sufre a atención primaria en Galicia, agravada neste periodo de “nova normalidade”.

A Xunta anuncia que o futuro da sanidade galega será non presencial

O Val Miñor suspende todas as actividades en sinal de loito polo naufraxio do Marsua J.

Redacción
-
0
O Val Miñor suspende todas as actividades en sinal de loito polo naufraxio do Marsua J.

O Val Miñor únese en sinal de loito ante a última traxedia no mar, logo de que dous mariñeiros e veciños do Val Miñor, Emilio e José Manuel, naufragasen mentres faenaban a bordo do Marsua J este luns nas inmediacións das Illas Cíes.

Salvamento Marítimo atopaba os restos da embaración e o corpo sen vida do mariñeiro Jose Manuel Freire Leyenda, pasadas ás cinco da tarde do luns, pero retirábase tras caer a noite pola escasa visibilidade sen atopar aínda ao patrón e veciño de Panxón (Nigrán) Jorge Emilio Martín Costas.

Loito e pesar no Val Miñor

O Concello de Nigrán emitiu un comunicado no que anuncian a suspensión das súas actividades festivas e culturais previstas mentres continuen os labores de busca do patrón e veciño de Panxón.

Gondomar e Baiona, tamén emitiron sendos comunicados anunciando que suspendían os actos festivos do martes e mércores de entroido en sinal de loito.

As tarefas de procura do patrón pospóñense ata o martes.

O dispositivo despregado tras o naufraxio do pesqueiro Marsua J nas inmediacións das Illas Cíes retirouse pola escasa visibilidade tras caer a noite. Segundo informan fontes de Salvamento Marítimo, o operativo retomarase á primeira hora do martes.

O barco foi atopado quilla ao sol entre as illas Norte e Sur de Cíes. O corpo dun dos tripulantes e os restos da embargación foron localizados sobre as 17,20 horas, por parte do helicóptero ‘Pesca 1’. O cadáver foi recuperado pola ‘Salvamar Mirach’ e trasladado a terra por unha patrulleira da Garda Civil.

A pesar diso, o patrón do pesqueiro continúa en paradoiro descoñecido. A confraría de Baiona trasladou o aviso ás 16,15 horas ante a falta de noticias deste barco –no que viaxaban o patrón e un tripulante–, que estiveron a faenar ao oeste das Cíes, na zona coñecida como o Freu da Porta.

Así son os novos dispositivos móbiles da DGT que revisarán se o teu coche pasou a ITV.

P.T
-
0
Así son os novos dispositivos móbiles da DGT que revisarán se o teu coche pasou a ITV.

A DGT puxo en marcha dende o pasado día 20 até o 26 de xaneiro, unha campaña especial para revisar o correcto estado dos vehículos que circulan polas estradas do país.

A medida enmárcase dentro da campaña de vixilancia e control das condicións do vehículo que se desenvolve durante esta semana e nas que se comprobarán pneumáticos, iluminación, parabrisas…

“O risco de falecer ou resultar ferido grave multiplícase por dous ao comparar os accidentes ocorridos con vehículos de 10 a 15 anos de antigüidade, en relación con vehículos de menos de 5 anos”.

Esta é a principal premisa pola que a DGT estrea 30 dispositivos de lectura de matrícula automática para cotexar se o teu coche pasou ou non a inspección técnica de vehículos (ITV) obrigatoria para poder circular.

Esta situación preocupa moito á Dirección Xeral de Tráfico, motivo polo cal no calendario anual de campañas inclúese unha dedicada exclusivamente á vixilancia das condicións dos vehículos que circulan polas estradas. Esta nova campaña desenvolverase desde o luns 20 e prolongarase ata o domingo 26 de xaneiro.

Durante esta semana, os axentes da Agrupación de Tráfico da Garda Civil e o resto de policías locais e autonómicos sumados á campaña, prestarán especial atención ao adecuado mantemento e posta a punto de todos os elementos de seguridade do vehículo: pneumáticos, freos, luces, sinalización, parabrisas sen danos…

Ademáis da vixilancia presencial realizada polos axentes da DGT, este ano utilizarán uns novos sistemas de control e monitoraxe instalados na estrada (lectores de matrícula) para comprobar se os vehículos que circulan van coa ITV en vigor. En caso de detectar que un vehículo non a leva en vigor, procederase á correspondente denuncia.

Lector de matrícula para revisión de vixencia de ITV | Fonte DGT

Nas últimas verificacións telemáticas realizadas por Tráfico, detectouse que o 1,64% dos vehículos que circulaban non levaban a ITV en vigor.

As rodas

Aproximadamente máis dun millón dos vehículos, un 5%, circulan con defectos graves nas rodas, principalmente por levar unha profundidade do debuxo por baixo do mínimo legal de 1,6 mm; ter un desgaste irregular debido a unha mala suspensión ou unha aliñación incorrecta e circular cunha presión errónea.

Ademais, os vehículos relacionados cun uso máis profesional como é o caso das furgonetas, presentan maiores índices de defectos nos pneumáticos.

As luces

A finalidade das luces dos vehículos non só é a de ver, senón tamén a de ser visto, xa que cada vehículo en circulación é, na práctica, un obstáculo para os demais, polo que a delimitación da súa presenza tamén é significativa.

A DGT aconsella prestar unha especial atención á utilización, mantemento e regulación dos faros, para conseguir, por unha banda, dispoñer de luz suficiente e, por outro, non cegar a quen circula polas mesmas vías públicas.

Outros aspectos que serán revisados

Levar a matrícula ilexible é unha infracción grave cunha sanción de 200 euros e sen detracción de puntos, pero manipular a placa de matrícula para tentar eludir fraudulentamente a norma pode conlevar unha multa de 6.000 euros e a perda de 6 puntos.

Parabrisas: O condutor debe verificar que o parabrisas non presenta dano algún, xa que é unha peza fundamental na resistencia estrutural do vehículo e na eficacia do airbag ou dos sensores.

Permiso de circulación do vehículo no que figuran os datos técnicos do mesmo e os datos do seu propietario (ou unha autorización da Xefatura de Tráfico na súa ausencia).

Tarxeta da ITV e adhesivo correspondente, visible na lúa dianteira.

James Rhodes, o pianista británico “máis riquiño”, actuará este sábado en Vigo.

P.T.
-
0
James Rhodes, o pianista británico “máis riquiño”, actuará este sábado en Vigo.

James Rhodes actuará este sábado 1 de febreiro ás 20:30h no Teatro Afundación de Vigo e a súa chegada ven anunciada en galego dende o seu perfil en Twitter. Laiándose do pouco tempo da estancia pero contento e repartindo eloxios á gastronomía e o entorno da cidade olívica.

O pianista preguntou tamén en Twitter sobre o proceso evolutivo da denominación do Teatro García Barbón a Teatro Afundación. Cun lapsus lingüe de confundir o apelido Borbón con Barbón.

Tan só falta despexar a incógnita se este sábado lucirá a “famosa camiseta de Vigo ” durante o seu concerto.

Médicos de Atención Primaria maniféstanse en Vigo contra a sobrecarga laboral

E.P.
-
0
Médicos de Atención Primaria maniféstanse en Vigo contra a sobrecarga laboral

Decenas de médicos de Atención Primaria de toda Galicia concentráronse este martes pola tarde en Vigo para denunciar a sobrecarga laboral que aseguran sufrir nos centros de saúde e reclamar cambios urxentes na organización das consultas.

A mobilización comezou cunha concentración diante do Museo Marco, desde onde os facultativos partiron en manifestación ata a rúa García Barbón.

Durante o percorrido puidéronse escoitar consignas como “Sanidade pública”, “Sen médicos non hai sanidade”, “Non é vocación, é explotación” ou “Conselleiro escoita, a Primaria está en loita”.

A protesta estivo encabezada por unha pancarta coa lema “Sen Atención Primaria non hai sanidade”, convocada polo sindicato Ou’Mega.

Limitar as consultas a 30 pacientes ao día

Os profesionais reclamaron á Xunta e ao conselleiro de Sanidade, Antonio Gómez Caamaño, medidas para afrontar a precariedade que, segundo denuncian, afecta ao primeiro nivel asistencial. Entre as principais demandas figura establecer un máximo de 30 pacientes ao día nas axendas de Atención Primaria, unha medida que consideran imprescindible para poder ofrecer unha atención adecuada.

O presidente do sindicato O’Mega, Manuel Rodríguez, sinalou que esta sería unha das condicións necesarias para desconvocar a folga que mantén o colectivo. “Necesitamos un compromiso claro de que as axendas en Primaria queden en 30 pacientes e regular tamén as xornadas nos puntos de atención continuada (PAC)”, afirmou. “Son os puntos básicos”, engadiu durante a concentración, que contou tamén co apoio do alcalde de Vigo, Abel Caballero.

UNHA SITUACIÓN QUE DENUNCIAN DENDE HAI ANOS

Desde o sindicato aseguraron que a situación actual leva anos deteriorándose, o que acabou derivando na convocatoria da folga. “Lamentamos as molestias aos pacientes derivadas desta situación, que levamos denunciando desde hai oito anos”, sinalaron. Por iso, instaron á Consellería de Sanidade a abrir unha negociación “sincera” canto antes para evitar o que consideran un deterioro progresivo do sistema sanitario. Segundo advertiron, a Atención Primaria “está a morrer” e necesita un plan de choque urxente para evitar o colapso.

O BNG de Vigo demanda un cambio radical ante a crise industrial e a emerxencia laboral na cidade

E.P.
-
0
O BNG de Vigo demanda un cambio radical ante a crise industrial e a emerxencia laboral na cidade

O BNG de Vigo reclamou á Xunta de Galicia e ao Concello un cambio radical nas políticas económicas e laborais para facer fronte á situación de emerxencia que, ao seu xuízo, padece a cidade. Aproveitando o Día da Clase Obreira Galega, a formación nacionalista denunciou o deterioro do pulso produtivo vigués, sinalando como principais problemas o desemprego, a precariedade laboral, a pobreza e a emigración.

O portavoz local do Bloque, Xabier Pérez Igrexas, advertiu sobre o aumento da temporalidade e a proliferación de xornadas a tempo parcial, subliñando que os salarios actuais son insuficientes para cubrir as necesidades básicas da maioría social. Segundo os datos presentados pola formación, máis de 20.000 vigueses perciben ingresos inferiores a 625 euros ao mes, e un de cada cinco residentes atópase en situación de risco de pobreza ou exclusión social.

Para reverter este escenario, o BNG instou ás administracións a implementar políticas valentes e accións concretas que permitan recuperar a capacidade produtiva da comarca. As súas propostas centrais inclúen a posta en marcha dun plan de reactivación industrial, a creación dun centro de reparacións navais e o desenvolvemento dun novo centro de impulso tecnolóxico. Con estas medidas, os nacionalistas buscan combater a precariedade actual e ofrecer alternativas aos fogares vigueses que afrontan dificultades económicas crónicas.

Vigo volve mirar ao Mundial: Caballero anuncia novos pasos para ampliar Balaídos ata 43.000 espectadores

E.P.
-
0
Vigo volve mirar ao Mundial: Caballero anuncia novos pasos para ampliar Balaídos ata 43.000 espectadores

O alcalde de Vigo, Abel Caballero, asegurou este martes que “xa se están dando os primeiros pasos” para volver reformar a bancada de Tribuna de Balaídos co obxectivo de ampliar a capacidade do estadio ata 43.000 espectadores e reforzar así a candidatura da cidade para ser sede do Mundial de fútbol de 2030.

Nun audio remitido aos medios de comunicación, o rexedor insistiu en que Vigo debe formar parte das cidades que acollan partidos do torneo, aínda que non detallou en que consisten os traballos ou xestións que xa estaría a realizar o Concello para acometer unha nova intervención na bancada.

A reforma afectaría á zona de Tribuna, renovada hai apenas uns anos, que debería ampliarse novamente para alcanzar a capacidade que Vigo incluíu na proposta remitida á Federación Española de Fútbol. Caballero tamén volveu cargar contra o presidente da Real Federación Española de Fútbol, Rafael Louzán, ao que acusou de ofrecer datos incorrectos sobre o estadio vigués. “Mente descaradamente cando di que Balaídos terá 30.000 asentos cando rematen as obras”, afirmou o alcalde. Segundo insistiu, o obxectivo do Concello é que Balaídos alcance os 43.000 espectadores, cifra que permitiría cumprir cos requisitos para acoller partidos do Mundial 2030.

O PP PIDE ACLARACIÓNS Á CORUÑA

A cuestión das sedes do Mundial tamén foi abordada este martes pola presidenta do PP de Vigo, Luisa Sánchez, quen pediu ao goberno municipal da Coruña que aclare o futuro da súa candidatura tras as últimas informacións que apuntan a posibles dificultades. Sánchez advertiu de que “non tería sentido que España quedase con menos sedes” cando existen cidades interesadas en acoller partidos do torneo. “Hai outras cidades interesadas en acoller o Mundial, como é o caso de Vigo”, subliñou.

Xuízo pola morte dun operario en Cardama: o condutor do camión asegura que non viu o cable que provocou a caída da peza

E.P.
-
0
Xuízo pola morte dun operario en Cardama: o condutor do camión asegura que non viu o cable que provocou a caída da peza

O condutor do camión do que caeu unha enorme peza que causou a morte dun empregado do estaleiro vigués Cardama asegurou este martes que non viu o cable que estaba no chan e que provocaría a desestabilización da carga. Así o indicou na súa comparecencia como testemuña na primeira sesión do xuízo contra catro responsables da compañía polo falecemento dun operario. A vista oral comezou este martes despois de que o xuízo fose suspendido o pasado novembro ao non alcanzarse un acordo entre as partes.

Durante a sesión da mañá declararon varias testemuñas, xa que os acusados decidiron acollerse ao seu dereito de declarar en último lugar. Entre elas estivo un compañeiro do traballador falecido, que estaba con el no momento do accidente. Segundo explicou, ambos estaban a esperar instrucións dos seus responsables cando lles pediron que axudasen a un camión a introducir unha peza no interior do estaleiro.

Foi este traballador quen se encargou de realizar a manobra, mentres que a vítima se atopaba “a un metro” de distancia. O testemuño comezou a cortar o tráfico para permitir que o camión accedese á nave e, nun momento dado, percibiu “un movemento estraño”. Nese instante, a peza inclinouse e acabou caendo sobre o operario, que estaba na zona á espera de instrucións.

O RELATO DO CONDUTOR DO CAMIÓN

O condutor do vehículo tamén declarou na vista e explicou que unha fochanca na estrada provocou unha primeira desestabilización da carga, polo que decidiu deter o camión para estabilizala. Segundo relatou, ao continuar a marcha produciuse un segundo abalo que fixo que a peza caese, momento no que escoitou un forte ruído desde o interior do vehículo. Ao baixar do camión, asegurou que viu un cable no chan, que considera que foi o elemento que provocou a perda de estabilidade da carga. O camioneiro tamén explicou que a peza fora colocada no vehículo por empregados do estaleiro Cardama, aínda que foi el quen colocou unha cinta para suxeitala durante o transporte.

A EMPRESA DEFENDE AS SÚAS MEDIDAS DE SEGURIDADE

Tamén compareceu como testemuña o director xeral do estaleiro, e pai dun dos acusados, quen defendeu que a empresa conta con medidas de seguridade por riba das esixidas pola lei. Segundo indicou, o cable que provocou o accidente estivo presente na zona “o 50 % do tempo durante 40 anos”. Tras o sinistro, explicou, decidiu soterrarse.

OS FEITOS DO ACCIDENTE

A Fiscalía acusa a tres responsables do estaleiro Cardama —xefe de buque, xefe de equipo e responsable de Seguridade e Saúde— dun delito contra os dereitos dos traballadores en concurso cun delito de homicidio por imprudencia grave. Pola súa banda, a acusación particular engade un cuarto acusado, o xefe de produción do estaleiro. Os feitos remóntanse á mañá do 24 de novembro de 2022, cando se estaba trasladando unha peza de sete toneladas para introducila no interior das instalacións nun camión.

Segundo recolle o escrito da Fiscalía, a peza estaba colocada en posición vertical e con risco de envorco. No acceso ao estaleiro atopábase a vítima, un traballador dunha empresa auxiliar de 42 anos, mentres no chan permanecía un cable de aceiro utilizado o día anterior nunha operación de varada e que non fora retirado. Ao pasar o camión por enriba do cable, o vehículo bamboleouse e a peza perdeu estabilidade, caendo lateralmente e esmagando ao traballador, que faleceu no acto.

POSIBLE FALLO NAS MEDIDAS DE SEGURIDADE

No seu escrito de acusación, o Ministerio Público sostén que non se delimitou a zona de manobra do camión nin se despejou de persoal, e que o responsable da organización do transporte non aplicou as medidas de seguridade necesarias. “De cumprir a súa obrigación, o accidente non se produciría, xa que ninguén tiña que estar no radio de acción do camión”, sinala a Fiscalía.

Ademais, considera que o responsable de Seguridade e Saúde non informou da presenza do cable nin adoptou medidas preventivas, mentres que o xefe de buque tampouco comunicou os riscos nin tomou decisións para evitalos. Por todo iso, a Fiscalía solicita tres anos de prisión para cada un dos acusados, ademais da correspondente inhabilitación profesional. Tamén reclama unha indemnización superior aos 600.000 euros para os familiares do traballador falecido.

O’Mega anuncia que 22 de 26 cirurxáns do hospital de Vigo deixarán de facer ‘peonadas’

E.P.
-
0
O’Mega anuncia que 22 de 26 cirurxáns do hospital de Vigo deixarán de facer ‘peonadas’

O’Mega indicou que 22 dos 26 cirurxiáns (o 85%) que realizan actividade voluntaria de concertación –coñecida no argot sanitario como ‘peonadas’– no hospital de Vigo comunicaron na pasada xornada a súa intención de deixar de prestar este servizo.

O paso, recalca, dáse como resposta á “negativa da Xunta a sentar a negociar a súa situación laboral” e por entender que a Consellería de Sanidade “utilízaos como parche ante a suspensión de actos médicos orixinada polas folgas”. As ‘peonadas’ son consultas ou cirurxías realizadas en horario de tarde –a partir das 15,00 horas– por médicos que voluntariamente viñan realizando fóra da súa xornada normal con pacientes en mellor estado clínico que os atendidos durante o horario de mañá.

Esta decisión dos facultativos de cirurxía xeral e do aparello dixestivo do hospital de Vigo súmase, indica o sindicato, á que desde hai unha semana viñeron comunicando médicos de Pontevedra e O Salnés e que nos próximos días, apunta, “debaterase entre especialistas de moitos outros servizos de distintos hospitais galegos”.

OUTRO PARO Á VISTA

O sindicato, en todo caso, reafirma que os médicos están dispostos a retomar a negociación para “evitar que os galegos sigan ver privados do seu dereito ao acceso aos servizos da sanidade pública”. E lembran que, xunto a esta folga, o luns comezará outro paro –este de unha semana– para “reclamar da Xunta a mellora das condicións laborais dos facultativos de todos os niveis asistenciais e para esixir do Ministerio de Sanidade a negociación dun estatuto propio para médicos e facultativos”.

Armadores piden xa “medidas extraordinarias” ante a subida do combustible: “Xa temos dificultades”

E.P.
-
0
Armadores piden xa “medidas extraordinarias” ante a subida do combustible: “Xa temos dificultades”

A Cooperativa de Armadores de Pesca do Porto de Vigo (ARVI) solicitou á Secretaría Xeral de Pesca a súa “profunda preocupación” polo aumento do custo do combustible pola guerra en Oriente Próximo, polo que pide “medidas extraordinarias”.

Segundo advirte a organización, o prezo do combustible experimentou un aumento superior ao 72% en apenas unha semana. Tras situarse nunha media de 0,555 euro/litro durante 2025 e de 0,533 euro/litro nos dous primeiros meses de 2026, o prezo alcanzou xa o 1,10 euro/litro nalgunhas tomas realizadas en Irlanda e o 0,991 euro/litro en Vigo. “Este repunte sitúa novamente á frota ante niveis de custos similares ou mesmo superiores aos rexistrados durante a crise enerxética de 2022“, expón, naquel momento por mor da invasión rusa de Ucraína.

Expón que a esta situación sumar, ademais, un problema adicional relacionado coa dispoñibilidade de combustible. “Durante o pasado fin de semana xa se rexistraron dificultades de subministración en Irlanda, o que obrigou a realizar reposicións parciais e moi por baixo dos volumes inicialmente previstos para algúns buques”, afirma. Tamén chama a atención sobre que o incremento dos prezos do gas e da electricidade “provocará un aumento significativo doutros custos asociados á actividade pesqueira, como o transporte marítimo, o almacenamento frigorífico en porto ou os colectores refrigerados”.

ACTIVIDADE “INVIABLE”

Relata que estes factores afectan especialmente as frotas de altura e gran altura que operan desde portos estranxeiros ou en caladoiros afastados. E é que superar o limiar do euro por litro de combustible “podería facer economicamente inviable a actividade para un número crecente de buques”.

Por tal motivo, ARVI expón mecanismos de redución do custo do combustible, a mobilización do Fondo Europeo Marítimo, de Pesca e de Acuicultura (Fempa) para compensar o incremento de custos, axudas para paradas temporais de actividade, apoio ás organizacións de produtores mediante almacenamento de produto ou unha maior flexibilidade nas cotas pesqueiras.

Iván Ferreiro actuará en Castrelos o 15 de agosto tras anos de peticións do público

E.P.
-
0
Iván Ferreiro actuará en Castrelos o 15 de agosto tras anos de peticións do público

O cantante galego Iván Ferreiro actuará no auditorio de Castrelos de Vigo o próximo 15 de agosto, segundo anunciou este martes o alcalde da cidade, Abel Caballero, nun audio remitido aos medios de comunicación. O rexedor destacou a figura do “gran Iván Ferreiro”, ao que definiu como un artista “extraordinario” seguido por miles de persoas.

Caballero explicou que tiña “un especial interese” en que o músico vigués formase parte da programación de concertos de Castrelos, un dos escenarios máis emblemáticos do verán na cidade. Segundo indicou, moitos cidadáns levaban tempo reclamando a presenza de Iván Ferreiro no auditorio, algo que, segundo dixo, lle trasladaron en numerosas ocasións. Con este anuncio, o artista súmase á lista de actuacións previstas para este verán en Castrelos, un ciclo de concertos que cada ano reúne a miles de persoas no parque vigués.

G.E.A. Unha historia de auxe, caída e novas posibilidades

redacción
-
0
G.E.A. Unha historia de auxe, caída e novas posibilidades

O Grupo de Empresas Álvarez (G.E.A.) e a súa marca máis emblemática, Santa Clara, protagonizaron unha das historias industriais máis intensas da Galicia contemporánea, tanto polo seu crecemento extraordinario como polo seu derrubamento abrupto. Fundado en 1922 por Manuel Álvarez, o grupo chegou a converterse no maior fabricante de louza e porcelana do Estado español. No seu momento de máximo esplendor, especialmente nas décadas de 1960 e 1970, superaba as 5.000 persoas empregadas e exportaba parte da súa produción, abastecendo milleiros de fogares con vaixelas e pezas cerámicas que se converteron nun símbolo de prosperidade e modernización.

A factoría de Cabral representaba o músculo manufactureiro de Vigo, con fornos en funcionamento continuo, liñas de produción a pleno rendemento e unha extensa rede de emprego indirecto que se estendía a talleres auxiliares, transporte e comercio local. O complexo funcionaba como un auténtico ecosistema produtivo que irradiaba actividade económica e coñecemento técnico por toda a área metropolitana.

Porén, aquel impulso comezou a esmorecer coa apertura económica e o aumento da competencia internacional nos anos oitenta. A modernización tecnolóxica esixía investimentos constantes en automatización e eficiencia enerxética, mais o grupo arrastraba un elevado endebedamento e unha estrutura de xestión excesivamente ríxida. A insuficiencia de reinvestimento en maquinaria, investigación e innovación foi erosionando progresivamente a competitividade das factorías. Os conflitos laborais e os atrasos salariais fixéronse recorrentes, e a empresa entrou nunha espiral de insolvencia que culminou en procesos concursais e no cesamento definitivo da actividade nos anos noventa.

Reducir o colapso exclusivamente a factores de mercado sería, con todo, unha simplificación excesiva. No ocaso do grupo tamén influíron dinámicas especulativas e prácticas de xestión que priorizaron intereses particulares fronte á viabilidade industrial. Parte do patrimonio inmobiliario foi tratado máis como activo susceptíbel de operacións oportunistas que como a base dun proxecto produtivo sostíbel a longo prazo. As axudas públicas destinadas a soster o emprego e facilitar a reconversión non sempre se traduciron en investimentos efectivos nin en plans industriais sólidos. Nese contexto, determinadas figuras vencelladas ao control societario e financeiro semellaron actuar máis orientadas á extracción de valor residual que a garantir a continuidade do tecido produtivo.

As consecuencias desta deriva non foron só económicas; deixaron tamén unha pegada física hoxe elocuente. Onde traballaban milleiros de persoas permanecen naves baleiras, cubertas afundidas, vidros escachados e estruturas metálicas oxidadas. A antiga factoría de Cabral, símbolo da ambición industrial viguesa, atópase nun avanzado estado de ruína, vítima non só das transformacións estruturais do mercado global, senón tamén de decisións empresariais erráticas, da ausencia dunha estratexia de reconversión críbel e de episodios especulativos que aceleraron a súa deterioración.

No interior, apenas imaxinábel para quen non o percorreu, esténdese un labirinto de sombras e ecos. O solo, cuberto de anacos de vidro, po e ferruxe, renxe baixo calquera paso coma se protestase pola súa interrupción. A vexetación avanza entre fendas e buracos, con raíces que se infiltran no formigón, pólas que atravesan ocos e valados e musgo que cobre as paredes coma unha mortalla verde. Hai algo fondamente inquietante na quietude do lugar; non é só a ruína material, senón a sensación de que o tempo quedou suspendido de maneira abrupta, deixando inacabada unha historia que ninguén rematou de contar.

Na actualidade está sobre a mesa un proxecto de urbanización do antigo recinto do GEA en Cabral, destinado a transformar un espazo industrial en desuso nun novo barrio integrado na cidade de Vigo. A iniciativa considera a construción de arredor de 950 vivendas, unha parte delas de protección oficial, distribuídas en bloques adaptados á contorna urbana. O deseño inclúe amplas zonas verdes, prazas públicas e paseos arborizados que conecten coa ribeira do río Lagares, promovendo un modelo sostíbel e accesíbel. Prevénse tamén espazos comerciais e de servizos, como supermercados, cafeterías e pequenos estabelecementos de proximidade, co obxectivo de dinamizar a actividade económica e cubrir as necesidades da futura veciñanza. Ademais, o plan propón conservar elementos emblemáticos da antiga fábrica, como a cheminea e parte do edificio de oficinas, integrándoos nunha rede de espazos públicos que preserve a memoria industrial.

Con todo, xorden serias dúbidas sobre a capacidade do actual goberno municipal, dirixido por Abel Caballero, para desenvolver e materializar un proxecto desta magnitude. Até o de agora, o rexedor non cumpriu os compromisos de construción de vivenda protexida incluídos nos programas electorais do PSOE en Vigo. Algunhas investigacións xornalísticas recentes revelaron que, das 737 vivendas que o alcalde afirma ter en marcha en distintos puntos da cidade, en ningún dos terreos hai maquinaria executando obras. A maioría atópanse en fases moi iniciais de tramitación ou en estado de abandono, e 401 desas vivendas corresponden en realidade a subvencións para rehabilitación de edificios particulares.

Esta preocupación vese reforzada por antecedentes concretos, como a venda en 2014 de 40 vivendas municipais na céntrica rúa Rosalía de Castro, poxadas por prezos de entre 120.000 e 200.000 euros co obxectivo de recadar fondos para a adquisición de terreos destinados á Cidade da Xustiza, un proxecto que finalmente non se materializou na localización prevista e acabou por fixarse no antigo Hospital Xeral, que foi rehabilitado e inaugurado como complexo xudicial en 2022. Aquela operación reduciu o parque público de vivenda nun momento no que máis de 1.500 familias demandaban acceso a unha vivenda social na cidade. 

A complexidade do proxecto do G.E.A, que combina preservación patrimonial, mobilidade, dotación de servizos e sustentabilidade ambiental, esixe unha planificación rigorosa e unha supervisión constante que, á vista destes antecedentes, semellan difíciles de garantir.

Desde unha perspectiva urbanística radicalmente democrática e participativa, a reconversión do antigo recinto industrial debería ir máis aló da simple transformación física. Cómpre incrementar os espazos públicos e os corredores ecolóxicos que conecten a ribeira do río Lagares co tecido urbano, favorecendo a biodiversidade e a calidade ambiental, reconfigurar a mobilidade con carrís bici segregados, itinerarios peonís seguros e conectividade directa co transporte público, e incorporar sistemas de estacionamento compartido que reduzan a dependencia do vehículo privado.

Ao mesmo tempo, resulta fundamental conservar elementos arquitectónicos da fábrica e crear espazos de interpretación e musealización que permitan comprender o pasado industrial e reforzar a identidade colectiva. A diversificación da tipoloxía de vivenda, incluíndo fórmulas interxeracionais, cooperativas ou de alugueiro alcanzábel, contribuiría a promover unha comunidade heteroxénea e resiliente. A integración de servizos e equipamentos educativos, culturais, deportivos e sanitarios garantiría que o novo barrio funcione como un auténtico ecosistema urbano.

Concibido así, Cabral podería converterse nun proxecto vivo que combine sustentabilidade ambiental, cohesión social e recuperación cultural, construíndo un modelo de cidade máis aberto, democrático e adaptábel ás necesidades futuras de Vigo. A historia do G.E.A. constitúe unha lección sobre a importancia dunha visión estratéxica, da responsabilidade pública e privada e da memoria industrial como parte esencial do patrimonio colectivo. Recuperar este espazo non significa só reverter un abandono económico e urbano, senón tamén abrir unha oportunidade para un Vigo máis sostíbel, inclusivo e con identidade propia.

Detido en Vigo o último implicado nunha serie de roubos con forza

E.P.
-
0
Detido en Vigo o último implicado nunha serie de roubos con forza

A Policía Nacional detivo o pasado 26 de febreiro ao último dos individuos implicados na comisión de varios roubos con forza ocorridos na cidade de Vigo desde o pasado mes de decembro, así como na subtracción de dous vehículos. O arrestado era buscado como presunto autor dun roubo nas oficinas dunha empresa, doutros catro roubos con forza —un deles en grao de tentativa— e do roubo dos dous vehículos.

Durante o roubo nas oficinas, os autores accederon ao interior e apoderáronse de varios teléfonos móbiles e das chaves de varios vehículos corporativos, que posteriormente tamén foron roubados. Dos dous vehículos subtraídos, un foi xa recuperado e devolto aos seus propietarios. A investigación permitiu a identificación de todos os implicados: catro homes detidos e unha muller investigada que non foi arrestada. A outro dos detidos atribúenselle outros dous roubos con forza. Con esta detención, a Policía Nacional dá por esclarecidos seis roubos con forza e dous roubos de vehículos.

Tres candidaturas entran na carreira polo Reitorado da Universidade de Vigo

E.P.
-
0
Tres candidaturas entran na carreira polo Reitorado da Universidade de Vigo

Os tres candidatos coñecidos até a data ao Reitorado da Universidade de Vigo (UVigo) —Carmen García Mateo, Belén Rubio e Jacobo Porteiro— rexistraron este luns oficialmente as súas candidaturas, despois de que esta mañá se abrise o prazo para formalizar a presentación. En concreto, a candidata de Nós, Carmen García Mateo, formalizou a súa proposta en Pontevedra, onde anunciou ante os medios que as profesoras Marián Fernández e Montserrat Cruz serán candidatas a vicerreitoras dos campus de Pontevedra e Ourense, respectivamente, dentro do seu equipo.

Pola súa banda, a candidata de H2040, Belén Rubio, e o aspirante de Consenso, Jacobo Porteiro, optaron por presentar as súas solicitudes a través da sede electrónica da UVigo. “Se conseguimos a confianza da maioría da comunidade universitaria serían tres mulleres as que ostenten a máis alta representación da UVigo nas súas tres sedes”, reivindicou García Mateo.

Pola súa parte, Rubio asegurou que dá este paso “como un acto de compromiso coa universidade e con toda a comunidade que fai posible que exista a UVigo”, e destacou que a institución ten “un gran potencial” para seguir medrando. “Hoxe damos un paso importante para abrir unha nova etapa na Universidade de Vigo”, afirmou Porteiro nun vídeo publicado nas súas redes sociais, no que sinalou que a súa candidatura nace coa vontade de construír unha universidade máis moderna, aberta e preparada para o futuro.

CARMEN GARCÍA MATEO

No caso da catedrática Carmen García Mateo, presentou este luns no campus de Pontevedra a súa candidatura á reitoría, acompañada polas candidatas ás vicerrectorías de campus: Marián Fernández Villarino, polo campus pontevedrés, e Montserrat Cruz González, polo campus de Ourense. A presentación simbolizou o “liderado compartido” dentro dunha universidade construída desde os tres campus, co obxectivo de reforzar a autonomía e o peso estratéxico de cada sede.

Nunha intervención vinculada ás reivindicacións do 8 de marzo, García Mateo destacou que, de prosperar a candidatura, tres mulleres asumirían a máxima representación institucional en Vigo, Pontevedra e Ourense, o que cualificou como “un proxecto valente cunha nova maneira de entender o liderado para transformar a nosa institución”. “Cremos nunha UVigo que creza desde a proximidade, onde cada campus teña capacidade de decidir o seu futuro e potenciar a súa identidade propia”, subliñou a candidata, catedrática de Teoría do Sinal e Comunicacións e investigadora en tecnoloxías da fala e intelixencia artificial aplicada á saúde, cunha ampla traxectoria académica e institucional na universidade.

DEBATE SOBRE O FUTURO DA UNIVERSIDADE

Durante o acto tamén se anunciou o lanzamento do ciclo de conferencias ‘A universidade que queremos’, unha iniciativa aberta á comunidade universitaria para debater cuestións estratéxicas sobre o futuro da institución. As sesións celebraranse os mércores 11, 18 e 25 de marzo na Escola de Enxeñaría de Telecomunicación do campus de Vigo ás 13.00 horas, cun formato híbrido que permitirá seguir os debates tanto de forma presencial como en liña a través do Campus Remoto.

O PAPEL DO CAMPUS DE PONTEVEDRA

A candidata á vicerreitoría do Campus de Pontevedra, Marián Fernández Villarino, subliñou que esta sede “ten moitos recursos, posibilidades e proxección” e que “ten que retomar o seu espazo e acreditarse como campus de excelencia”. Neste sentido, fixo referencia tamén á posible creación de novas titulacións e dobres graos, cuestións que se prevé analizar dentro do programa da candidatura.

A RESIDENCIA UNIVERSITARIA, UNHA DEMANDA HISTÓRICA

Pola súa banda, Carmen García Mateo sinalou tamén a falta dunha residencia universitaria en Pontevedra como unha “reivindicación histórica”. A candidata explicou que, aproveitando o actual plan nacional de vivenda e a disposición do Concello de Pontevedra, o seu equipo apostará por impulsar este proxecto se resulta elixido para dirixir a universidade.

123...2.109Páxina 1 de 2.109

HOXE EN GALICIA

Loading RSS Feed

Xornal de Vigo é o primeiro gran xornal dixital en galego de Vigo e a súa área metropolitana

SÍGUENOS

© Xornal de Vigo - Xurimaru Servizos de Comunicación 2010 S.L.