Investigadores da Universidade de Vigo (UVigo) desaconsellaron a utilización de aplicacións dixitais de seguimento de contactos para combater a propagación do coronavirus ante a falta de fiabilidade dos datos proporcionados e o feito de que non ofrezan unha garantía total de privacidade aos usuarios.

Mediante un estudo, profesionais do centro Atlanttic da universidade concluíron que os dous modelos de protocolos para implementar estas aplicacións, o centralizado e o descentralizado, non permiten alcanzar certos requirimentos de privacidade dado que tecnoloxías como a Bluetooth Low Energy (BLE) non foron desenvolvidas para ese fin.

Segundo indicou a universidade, o catedrático que encabeza a investigación, Fernando Pérez, cuestionou a validez dos datos obtidos mediante BLE. Así, detallou que a estimación da distancia á que se atopan dúas persoas “é moi imprecisa e faise en base á potencia recibida” e apuntou que esta depende de distintos factores, como a orientación relativa dos teléfonos móbiles e a presenza de obstáculos que poden afectar á propagación.

Neste sentido, o investigador apuntou que dúas persoas cos seus móbiles nos seus petos dianteiros sentadas de costas a un metro de distancia “recibirían a mesma potencia que sentadas de fronte a 10 metros de distancia”, con todo, no segundo caso non se consideraría que manteñen unha conduta de risco. A ese respecto, o catedrático indicou que os corpos humanos producen atenuación sobre os sinais transmisibles.

Do mesmo xeito, remarcou que se debe contar cun grao de adopción maior ao 80% para que o rastrexo sexa efectivo. Así, Fernando Pérez sinalou a dificultade que leva que esta porcentaxe de persoas teñan a aplicación descargada, instalada e activada e o Bluetooth conectado permanentemente. “En Singapura, un país tecnoloxicamente moi avanzado, o grao de adopción chegou ao 20%”, apuntou.

FIABILIDADE

Nesta liña, o investigador da Escola de Enxeñaría de Telecomunicación incidiu en que se carece de “tecnoloxías de base suficientemente fiables, robustas e estendidas” para alcanzar as taxas desexables de detección de contactos. Ante esta situación, advertiu de que a súa utilización sen ter en conta as súas limitacións pode levar a unha “falsa sensación de seguridade”.

Tamén concluíu que, se se fixa a privacidade como o principal criterio de deseño das aplicacións de rastrexo dixital, a comunicación entre terminais debe ser anónima, o que permitiría “facer ‘trampas'” e dubidar da veracidade da información obtida.

Así mesmo, sinalou que países como Bélxica e os Países Baixos confirmaron que non utilizarán estas tecnoloxías, mentres outros como Suíza porán en marcha o modelo descentralizado. Fernando Pérez lembrou tamén que Alemaña, Francia, Italia e Reino Unido comezaron a reformular a súa aposta por un modelo centralizado e criticou que as institucións españolas “non promovesen o máis mínimo debate sobre esta cuestión”.

Sobre ese punto, asegurou que desde España se achegaría “unha perspectiva diferente” dado que a privacidade non se valora do mesmo xeito en todos os países e asegurou que esa percepción alternativa “podería axudar a concibir solucións aceptables para a cidadanía”.