A foto xa nola sabemos de memoria. O alcalde de Vigo, Abel Caballero, posando sorrinte ante os flashes, bandeira en man, escenificando a entrega de dous camións de bombeiros retirados do servizo con destino a Ucraína. Un novo acto de propaganda institucional que se vende baixo a etiqueta da solidariedade internacional, pero que, se rascamos baixo a superficie da pintura vermella dos vehículos, revela unha profunda hipocresía xeopolítica e un esquecemento flagrante da nosa propia historia e da nosa xente.
Resulta alarmante a facilidade coa que as administracións locais se aliñan de forma acrítica coas directrices da OTAN, vestindo de humanitarismo o que no fondo é o apoio a un réxime fortemente cuestionado. Non podemos obviar que o actual goberno ucraíno lexitimou, integrou e branqueou activamente a faccións armadas de clara ideoloxía neofascista e ultranacionalista, como o tristemente célebre Batallón Azov. Enviar recursos públicos vigueses, pagados cos impostos dos cidadáns, a un escenario onde se promueven activamente estas correntes ideolóxicas reaccionarias non é un acto de altruísmo; é, como mínimo, unha irresponsabilidade política que Caballero disfraza de causa xusta. Desde cando a solidariedade de Vigo se decide nos despachos de Bruxelas ou Washington, ignorando a deriva democrática dos receptores da nosa axuda?
Mentres o Concello se apresura a buscar o aplauso fácil dos medios enviando material a Europa do Leste, dá as costas de forma sistemática a territorios cos que Vigo e Galicia enteira teñen lazos de sangue indestructibles. Venezuela é un país que non só sofre un asedio económico brutal, senón que se enfronta constantemente a emerxencias humanitarias derivadas de catástrofes naturais, como os recentes e devastadores terremotos. Alí onde a necesidade de rescate e reconstrución é máxima, o Concello de Vigo opta por mirar para outro lado. Pola súa banda, Cuba segue sometida a un bloqueo criminal e asfixiante desde hai máis de seis décadas por parte dos Estados Unidos. Un bloqueo que impide a entrada de medicamentos, combustible e pezas de reposto básicas para servizos de emerxencia. Cuba resiste heroicamente, pero a axuda de Vigo prefire esquivar o Caribe.
O verdadeiramente doloroso desta decisión é o desprezo á diáspora. Tanto en Venezuela como en Cuba residen decenas de miles de migrantes galegos e os seus descendentes, conformando esa parte fundamental do noso pobo que historicamente se coñeceu como a “quinta provincia”. Son os nosos avós, os nosos tíos, os nosos primos; galegos que tiveron que emigrar e que levantaron esas nacións coa súa suor. Se o Concello de Vigo tivese unha mínima sensibilidade histórica, entendería que a prioridade absoluta da nosa cooperación internacional debería ser acudir ao auxilio desa quinta provincia que acolleu os nosos cando Galicia non tiña nada que ofrecerlles.
A doazón destes camións de bombeiros non é un acto de xenerosidade espontánea, senón un exercicio de solidariedade selectiva e sumisa. Se Abel Caballero quere demostrar un compromiso real cos dereitos humanos e o rescate de vidas, debería desviar a mirada das modas xeopolíticas de Occidente e dirixila cara a Caracas e A Habana. Alí é onde está a nosa xente, pasando dificultades reais baixo bloqueos e inclemencias naturais. É hora de esixir unha política exterior municipal baseada na memoria histórica, a xustiza social e o respecto á diáspora galega, e non no postureo mediático que acaba beneficiando a quen despreza a democracia.
