​Sempre que se analiza o éxito turístico de Vigo, os titulares repiten os mesmos mantras: o impacto das luces de Nadal, o desembarco masivo de cruceiristas no peirao de Trasatlánticos ou a fidelidade do visitante portugués. Son cifras fáciles de medir e moi golosas para a foto política. Porén, existe un motor económico e social fundamental que as estatísticas oficiais parecen ignorar sistematicamente: o turismo étnico e de retorno.

​Fálase moito de que Vigo atrae miles de madrileños cada verán, pero rara vez se analiza quen son realmente. Na súa gran maioría, non son turistas estranxeiros á nosa cultura, senón fillos e netos de galegos que emigraron á capital en busca de oportunidades. O mesmo sucede coa diáspora en América Latina e Europa. Son os descendentes de quen marcharon os que enchen os apartamentos, consumen no comercio local e manteñen vivo o vínculo coa terra.

​Este turismo “da morriña” ten un valor que o cruceirista de oito horas nunca poderá igualar. O viaxeiro que volve ás súas raíces non vén descubrir Vigo, vén recoñecerse nela. É un visitante que non satura os servizos de forma estéril, senón que habita a cidade, que gasta nos mercados de proximidade e que mantén o patrimonio familiar que, doutro xeito, caería no esquecemento.

​É necesario que as institucións empecen a cuantificar este fenómeno. Seguir tratando ao galego que vive en Madrid, Bos Aires ou Xenebra como un turista máis é un erro de diagnóstico. Eles son os nosos mellores embaixadores e a base máis sólida da nosa industria turística, porque a súa lealdade non depende dunha campaña de marketing, senón do sangue. Vigo ten que decidir se quere ser só un escaparate para o descoñecido ou seguir sendo o fogar de quen, a pesar da distancia, nunca se deu por marchado.