A cineasta Carla Simón desenterrou no Festival de Cannes os recordos da xeración dos seus pais, falecidos de sida, unha xeración “perdida” da que “ninguén falaba” e que cambiaron os valores da sociedade “dunha maneira moi ampla” na súa presentación de ‘Romería’, rodada en Vigo, candidata á Palma de Ouro.
“En España, a sida estivo moi vinculado á heroína. Houbo un período de transición tras tantos anos de ditadura, cando Franco por fin morreu, e entón a xente quería sentirse liberada. Non se falaba moito de drogas nin de sida, pero circulaban moitas drogas, e os mozos que estiveran na oposición política entregábanse a elas, e foi difícil frear iso, o cal resultou absolutamente devastador”, asegurou este xoves a cineasta na rolda de prensa que ofreceu no Festival de Cannes, xunto coa produtora María Zamora e os actores Mitch Martín, Llúcia Garcia e a directora de fotografía Hélène Louvart.
Simón lembrou que esa xeración “perdida” non coñecía as consecuencias da drogadicción e iso levou a que “España fose un dos países coas taxas de mortalidade máis altas”. “Deime conta de que isto non era só un relato persoal ou o dos meus pais. Había moita tristeza, moito duelo por culpa da SIDA, e a xente deixou de falar deles. Creo que era moi importante desenterrar estes recordos. Esta xeración, dalgunha maneira, fíxoo todo ao revés, de feito cambiou os valores da sociedade dunha maneira moi ampla, e iso é algo que quería retratar”, indicou.
Neste sentido, unha das razóns de rodar ‘Romería’, segundo desvelou, era “recuperar esa memoria histórica” desas familias marcadas pola “tristeza”, coas que espera que os espectadores empaticen. “Ata a miña primeira película, que tamén trata moito da sida, non me dei conta de que, por suposto, a historia da miña familia compartíana moitas outras persoas. A través dos meus personaxes, deime conta de que era un fenómeno moi estendido”, admitiu. “Moitísima xente foi golpeada directa ou indirectamente pola sida. Agora están a saír moitos libros sobre este mesmo tema e están a colocar a esta xeración no seu contexto. Foi unha xeración crave pero, en certo xeito, foi unha xeración perdida”, insistiu.
O EXERCICIO DE FACER MEMORIA
Simón sinalou que a rodaxe lle serviu para pensar como funciona a memoria porque “cando lembras algo, non o fas como realmente pasou”, polo que tivo que enfrontarse a unha “especie de xogo” para desenvolver a trama. “Contáronme cousas diferentes e ás veces era a mesma historia. Foi difícil atopar un único modo de contar a historia. Deime conta que a xente me contou cousas sobre os meus pais, pero non foi realmente o que pasou. E iso era algo que tiñamos que retratar na película”, manifestou.
Respecto diso, enxalzou o “poderoso” do cinema para dar forma aos relatos porque “permite evocar imaxes que en realidade non tes na túa mente e ás que non tes acceso”. “Foi marabilloso poder pór imaxes ás cousas que escribiu a miña nai. Tiña un diario, por exemplo, e foi moi poético porque podía case ouvila falar, así que iso permitiume achegarme moitísimo a eses recordos, esas palabras, esa forma de falar, e ao final, iso foi no que me baseei para facer a película, que fala doutra época”, detallou.
