A cidade de Vigo, coa súa rica historia e patrimonio cultural, merece museos que reflictan a súa esencia e acheguen valor á comunidade. Con todo, o Museo de Arte Contemporánea (MARCO) e o O Museo Verbum de Vigo ou Casa dás Palabras non cumpren con estas expectativas.

Os antigos xulgados e cárcere de Vigo, podería ser un referente de cultura para a cidade. Con todo, o seu contido e programación parecen estar desconectados da historia e a cultura local. A maioría das exposicións non reflicten a esencia de Vigo, nin de Galicia. Onde está a representación dos artistas galegos? Por que non se promove a creatividade local?

A Casa da Palabra, situado en Samil prometía ser un espazo innovador, que celebrase a literatura e a palabra. Con todo, a súa funcionalidade foi decepcionante. Un verdadeiro fracaso.

O edificio que actualmente alberga o Museo de Arte Contemporánea de Vigo (MARCO) na Rúa do Príncipe ten unha historia dramática e significativa. Foi anteriormente sede dos Xulgados e Cárcere de Vigo, un lugar onde se viviron momentos tráxicos da represión franquista. Neste lugar foron xulgados máis de mil vigueses e pasaron polo seu cárcere centenares de veciños. Por exemplo as mulleres republicanas quedaban aloxadas nas súas celas cumprindo condena. E n o 36 non había cárceres de mulleres suficientes no Estado español para aloxar a miles de mulleres “vermellas”. Por exemplo a miña avoa Flora de Dios e Urania Mella estiveron máis de dous anos alí aloxadas, ata que se abre o cárcere de Saturrarán en Mótrico, o cárcere de mulleres máis grande de España.

As mulleres do cárcere de Vigo sufriron todo tipo de vexacións, igualmente os seus familiares que a diario lles levaban a comida. As familiares mulleres eran acosadas sexualmente, sobadas polos gardas a cambio de entregarlle a comida ás presas. Mentres que pola parte de tras do cárcere, saían os presos que serian fusilados pola madrugada. A pesar desta historia ningunha placa lembra estes feitos.
Por iso é necesario reconverter este espazo no Museo da Memoria Democrática, sería un paso importante cara á preservación da memoria histórica e a promoción dos valores democráticos.
O edificio xa ten unha carga histórica e simbólica, sendo un lugar onde se sufriu a represión e a inxustiza.
Vigo e Galicia necesitan espazos que lembren e reflexionen sobre a historia recente, promovendo a conciencia e a memoria democrática.

Un museo desta natureza podería ser un recurso educativo valioso para estudantes e cidadáns, fomentando a comprensión e o respecto polos dereitos humanos. Tamén a reflexión sobre a importancia da democracia e os dereitos humanos. É hora de dar un novo propósito a este edificio, honrando a memoria das vítimas e fomentando unha sociedade máis xusta e respectuosa.

En nome dos meus avós Flora de Dios e Agustín Leira xulgados ilegalmente nese lugar e os miles de veciños asasinados Pido Xustiza e memoria democrática.

Lois Pérez Leira