Considéranse dignos de eloxio a aqueles artistas que se adiantaron á súa época e crearon pezas que un facilmente podería situar unha ou dúas décadas despois.

Pero, agora que a música avanzou o impensable, e tantos xéneros e artistas parecen morrer de esgotamento, o contexto é favorable para que certas bandas busquen o contrario: viaxar atrás no tempo. 

E o fácil sería parecer dos 90. Pero Kitty, Daisy & Lewis (o nome do grupo xa resulta toda unha declaración de intencións) van moito máis aló, buscando a inspiración na música dos 50 e 60.

O seu homónimo álbum de debut acadou un éxito fulgurante, e todo cando algúns dos membros da banda aínda andaban pola adolescencia. O paradoxal é que, trala súa última entrega, Superscope, a crítica musical lles criticara perder aquilo que con tanto traballo foran buscar a outro século: a autenticidade, a frescura.

Poñendo sobre a mesa unha vez máis a importancia de repensar o camiño e regresar ao comezo, ás raíces.

Pero no escenario do Festival de Vilar de Mouros (concello de Caminha, Portugal) ofreceron de novo todo aquilo que lles fixo grandes, ou cando menos especiais, que de iso se trata na arte.

Encargáronse de pechar a segunda das tres xornadas do Festival Vilar de Mouros. Aínda quedan por saír á escena John Cale, Los Lobos, James…