“Sola en el olvido. Sola, sola con su espíritu. Sola, con su amor, el mar. Sola, en el muelle de san Blas. Se quedó, se quedó sola, sola”. Esta é parte da letra dunha das cancións máis afamadas de Maná, “En el muelle de San Blas”.
Pois a tenor dos feitos, cando na madrugada deste día, entre o 23 e o 24 de xullo, o Auditorio de Castrelos rexistrou un cheo histórico do que resulta difícil atopar precedentes, Maná pode que non ocupe as portadas cos seus novos lanzamentos, pero nunca se borrará a súa estampa. Xa dende a tarde acampaban os seus fans para agardar a apoteose da noitiña.
Foi un concerto moi desfrutado, no que Maná non só mostrou o seu repertorio, que era o obxectivo principal dos milleiros de persoas reunidas na “Finca da Marquesa”, senón que amosou tamén un apaixonante virtuosismo. Nada que reprochar a uns músicos que tocaron ata as tantas e deixaron afónico medio Vigo.
Como nota de cor, que vestiran a camiseta do Celta, máis concretamente a do mundialista Iago Aspas, e que Abel Caballero saltara á escena para rememorar de novo a “altura” de Vigo, e comparala coas maiores urbes do mundo.
Maná leva décadas no máis alto do pop rock latino, e a xeración dos 80 e 90 creceu baixo o peso das súas composicións. Este luns demostraron en Vigo que poden dignificar aínda máis en directo a súa traxectoria. Esta galería de fotos tenta probar o delito. Deixar afónica a unha cidade.
