Vigo xa non só se visita. Vigo róldase. Cada inverno, cando millóns de luces transforman as súas rúas nun espectáculo recoñecible en medio mundo, a cidade deixa de ser só un destino turístico para converterse en algo máis ambicioso: un gran plató a ceo aberto. Un decorado real, vivo, cheo de xente, emoción e ruído… que, paradoxalmente, resulta perfecto para a ficción. “Cando unha cidade consegue crear un atractivo tan potente como o Nadal de Vigo, non só chama a turistas: chama a cámaras”, resumiu Amaia Mauleón, responsable de Vigo Film Office, na presentación realizada este xoves en Fitur. Miles de visitantes, millóns de fotografías e un imaxinario colectivo que xa non pertence só a Galicia. “É un Nadal recoñecible, espectacular, cargado de valores positivos: emoción, familia, sorpresa. Non é só un decorado, é materia prima audiovisual de primeiro nivel”, sostivo.
E así foi. Nos últimos anos, Vigo apareceu nalgunhas das campañas publicitarias máis vistas do país: Lotaría de Nadal, Mutua Madrileña, Repsol, Suchard… Todas rodadas integrando as luces, as rúas e a atmosfera real da cidade en relatos que se apoian directamente na súa estética. Tamén na ficción: películas como Apocalipsis Z, Rondallas ou a serie Agatha y Lola, actualmente en rodaxe coa produtora Portocabo, sitúan a súa acción explicitamente no Nadal de Vigo. O resultado é un intercambio perfecto: a cidade ofrece a súa mellor versión e o audiovisual amplifícaa. A estratexia non é casual. Vigo forma parte dunha tendencia cada vez máis clara: empregar as rodaxes como ferramenta de promoción territorial e descentralización turística. Non só atraer visitantes, senón xerar experiencias vinculadas á ficción. Rutas, percorridos, paisaxes que xa non se visitan só polo que son, senón polo que contan.
“É O SOÑO DE CALQUERA PRODUTOR”
Pero se Vigo se converteu nunha referencia para o sector non é só polas súas luces. É polo que non se ve en pantalla: a loxística. “O máis importante é a cantidade de localizacións nun radio moi pequeno”, explicou Santiago Romero, director de Verve Creative Group. “En minutos pasas do centro urbano á praia, ao monte, a un taller industrial ou a un porto. Iso, para unha produción, é ouro: reduces tempos, optimizas recursos”, detallou. A isto súmanse as comunicacións –tres aeroportos a menos de 100 quilómetros, AVE, autoestradas…–, unha rede hoteleira ampla e, sobre todo, unha administración que entende o ritmo do audiovisual. “Unha rodaxe non pode agardar 20 días por un permiso. En Vigo móvenche as cousas rápido, mesmo o que non estaba previsto. Policía, ocupacións, coordinación… É o soño de calquera produtor”, recoñeceu Romero. Por iso, o balance é contundente: en 2024 Vigo sumou 205 días de rodaxe; en 2025 xa superou os 320. Un crecemento que confirma unha tendencia estrutural, non unha moda puntual.
“EN VIGO TODO PODE PASAR”
Para Abel Caballero, alcalde da cidade, a explicación vai máis alá da técnica. Ten que ver coa identidade. “Vigo é unha cidade onde todo pode pasar: préstase para a realidade, para a imaxinación, para o mito e para a ficción”, proclamou. “Dis a palabra Vigo en calquera lugar deste país e a xente sorrí. Somos unha cidade de valores: proximidade, cooperación, amabilidade”, asegurou. No seu discurso, Vigo non é só escenario: é personaxe. Un lugar capaz de representar case calquera época sen saír do plano. Desde invasións viquingas ata Xulio César chegando ás Cíes. Desde persecucións policiais en pleno centro ata o inspector Leo Caldas resolvendo un crime coa ría de fondo. “Podemos mesturar realidade e ficción e todo encaixa”, dixo Caballero. “Mesmo que o alcalde apareza nunha película entregando unha medalla. Aquí iso é posible”, asegurou.
“NO MUNDO ACTUAL, O QUE NON TEN IMAXE NON EXISTE”
No fondo, todo se resume nunha idea: “no mundo actual, o que non ten imaxe non existe”, como resumiu Caballero. E Vigo aprendeu a existir a través do audiovisual. “Non só queremos turismo, queremos afecto”, insistiu Caballero. “A maior mobilización cultural da historia é o audiovisual. Comportámonos como o que vemos en pantalla. E Vigo quere estar aí, nesa vangarda”, proclamou. Con técnicos locais, infraestruturas propias, mar, natureza, industria, historia e un relato xa instalado no imaxinario colectivo, a cidade ofrécese como algo máis ca unha localización: como un universo narrativo. Ou, como resumiu o propio alcalde, sen demasiada modestia: “Que trema Hollywood. Imos por eles”. Porque se unha cidade consegue que millóns de persoas a recoñezan só por acender a súa luz, quizais xa deu o paso máis difícil: converterse en ficción sen deixar de ser real.
