En Vigo pasan cousas raras no Nadal, todo o mundo o sabe. Non raras no senso dunha ‘árbore xigante’ ou unha cidade a rebentar de ‘luces LED’, que iso xa forma parte do almanaque sentimental anual. Raras das outras: das que se quedan pegadas ao chan, literalmente. Porque a historia non vai dunha pancarta nin dun cartel que se despega coa primeira borrasca. Vai dunha tapa de sumidoiro. Unha desas superficies circulares (ou case) polas que camiñamos sen miralas, coma se o chan fose un trámite de camiño ao noso destino final.
Ata que un día te asomas cos ollos –non coa cara, que isto non é unha imprudencia municipal– e ves que alí abaixo, onde debería haber só ferro e rutina, alguén gravou un mapa cara o imposible: ‘Stranger Things’, bicicletas na estrada, sombras e criaturas, e o debuxo inconfundible do ‘Upside Down’, o Mundo do Revés. E o que semellaba un xesto de campaña –Nadal, lanzamento, foto, redes…–, agora ten un xiro digno da propia serie: a tapa do sumidoiro segue aí.
ONDE ESTÁ O PORTAL DE VIGO?
A intervención apareceu no centro, no Casco Vello da cidade olívica: na rúa Joaquín Yáñez, no tramo que conecta a Biblioteca Juan Compañel coa Praza da Constitución. Non é unha localización calquera: é unha zona de paso, de ruteo, de ‘baixo a por un recado e remato sentado nunha terraza’, e no Nadal, ademais, unha marea humana de xente. Netflix (xunto a Movistar) elixiu esa esquina de Vigo para unha acción que convertía o chan nunha pista de búsqueda: unha especie de xincana urbana onde o premio principal era atopar o guiño.
NON É UN SUMIDOIRO COMO TAL: É UNHA ARQUETA
Aquí vén o detalle clave que explica por que podería ter chegado para quedar. A propia Telefónica describiu estas pezas como ‘arquetas’: estruturas subterráneas que albergan puntos de conexión de redes de telecomunicacións. E anunciou unha acción estatal: 41 arquetas repartidas por beirarrúas de toda España co diseño exclusivo da serie, “creadas para a ocasión”. Ou sexa: non era atrezzo pegado con cola. Era metal útil, parte do mobiliario técnico da cidade, cunha pel nova. E, cando mudas unha pel de metal… Ás veces a pel queda máis do previsto.
Non por maxia, senón por loxística: retirar unha tapa non é como recoller unha lona. É substituír unha peza funcional, coordinar mantemento, almacén, reposición e moitas outras cousas. En campañas así, a miúdo o efémero non se desinstala con présa: vai quedando ata que toque o seguinte cambio. De feito, no publicado sobre o tema por Telefónica non aparece unha data pública de retirada desta arqueta –como si había para, por exemplo, a retirada da campaña despregada na Gran Vía de Madrid no Nadal–. Así que, se hoxe segue aí, non contradí nada oficial.
A CAMPAÑA: VIGO COMO ESCENARIO E MADRID COMO ESCAPARATE
A tapa de Vigo foi parte dun despregue grande, dos que buscan que a promoción non se vexa, senón que tropece. En Madrid, seguindo co exemplo, a campaña de Nadal de ‘Stranger Things’ foi especialmente agresiva e ocupou o espazo público con proxeccións e elementos promocionais; e discutiuse mesmo canto ingresou a cidade por isto –tendo en conta que o ‘Upside Down’ mesmo estivo presente nas pantallas de televisión de todo o país durante as Campanadas, en plena Porta do Sol–. En Vigo, pola contra, a campaña foi un obxecto pequeno, pero cunha vocación de permanencia involuntaria: unha tapa que, se ninguén a muda, vólvese xa parte do mapa de sumidoiros da cidade. E cómpre lembrar que Vigo xa ten historial como cidade-escenario para estes golpes de efecto de Netflix.
‘STRANGER THINGS, O FINAL’… E A ÚLTIMA FENDA
Todo isto aconteceu no contexto de peche da serie: a quinta e última tempada lanzouse en tres tandas –o volume 1 o 27 de novembro de 2025; o volume 2 o 26 de decembro de 2025; e o final o 1 de xaneiro de 2026, madrugada en España–. Era a despedida de ‘Stranger Things’. O gran adeus. A última aventura. E, sen embargo, en Vigo, a despedida deixou un recordo que non é póster nin camiseta: unha tapa de ferro no chan. Un souvenir sen tenda. Un merchandising que non mercas, senón que te atopas mentres camiñas pola rúa.
A GRAN PREGUNTA: PÓDESE ENTRAR AO MUNDO DO REVÉS POR AÍ?
Periodisticamente, para ser correctos: non. Municipalmente, para ser correctos: tampouco. Metaforicamente, Vigo leva anos entrenando para respostar que si. Porque esa tapa funciona como funcionan os bos símbolos: propón unha pregunta infantil –e se…?– nunha cidade que no Nadal xa vive medio na ficción. E o Upside Down, á fin e ao cabo, sempre foi iso: a realidade cunha costura aberta, o mesmo sitio pero máis escuro, húmido e paralelo. O brillante da idea é que non che obriga a crer. Só che obriga a mirar ao chan. E, dende aí, todo se contaxia: que Joaquín Yáñez non é só unha rúa, senón un limiar; que a Biblioteca Juan Compañel non é só libros, senón ‘archivo’, ‘segredo’, ‘misterio’; e que a Praza da Constitución non é só pedra, senón ‘escenario’. A tapa dáche un guion e ti pos a imaxinación.
ENTÓN… CHEGOU PARA QUEDAR?
Pode que un día, sen previo aviso, alguén a cambie. Que volvas pasar por alí e xa non estea, volvendo ao ferro normal, ao anonimato, a unha cidade en modo ‘realidade’. Pero mentres siga aí, Vigo ten unha rareza preciosa: unha porta que non abre nada, pero suxire todo. E, ao final, iso é ‘Stranger Things’: a sospeita de que o mundo ten un dobre fondo. En Hawkins era un bosque misterioso cheo de criaturas perigosas. En Vigo, por unha vez, é máis sinxelo: está baixo os teus pés, unha simple tapa de sumidoiro que, aparentemente, agocha algo máis.
