O acusado de asasinar a coiteladas á súa muller en decembro de 2020 en Gondomar, Valentín A.B., asegurou este luns ante o tribunal que non lembra nada do día dos feitos, e chegou a proclamar: “Ese 2 de decembro eu non estaba vivo, eu estaba morto”. Así o trasladou no primeiro día de xuízo que se celebra contra el, cun tribunal de xurado, na sección quinta da Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo.
Na súa declaración, o acusado negou someter á súa muller a malos tratos ao longo dos 41 anos de matrimonio e precisou que a vítima, Soledad, “durmía no sofá por que lle daba a gana”. Así mesmo, recoñeceu que algunha vez a colleu da cara, aínda que “non para magoala”, senón porque ela “non calaba”. De feito, asegurou que a relación matrimonial “non era mala”, aínda que empeorara desde que a familia trasladouse a vivir a Mañufe, en Gondomar.
O procesado, para quen as acusacións solicitan 30 anos de cárcere por asasinato, coas agravantes de parentesco, abuso de superioridade e xénero, aseverou que non lembra nada do ocorrido o 2 de decembro de 2020, nin conversacións telefónicas nin proferir ata 21 coiteladas á súa muller, nin confesar o crime logo a un taxista e a axentes da Garda Civil.
En varios momentos da súa declaración, Valentín A.B. mencionou que a súa muller lle insultaba con frecuencia e a convivencia con ela era “un inferno” porque ela “a montaba por calquera cousa” e, aínda que insistiu en que non a apuñalou, entrou en varias contradicións, e chegou a recoñecer: “Fóiseme a cheminea”.
A súa defensa solicita a libre absolución, e lembrou que, nas máis de catro décadas de matrimonio, non houbo “nin unha soa denuncia” da vítima contra o seu marido. “O que hai que preguntarse é como se dá o salto, como se chega a este extremo”, apuntou o letrado, que afirmou que neste caso non se pode falar de violencia de xénero, senón dunha “situación límite” e que, de feito, Valentín “tentouse suicidar” en varias ocasións.
