O Sindicato de Enfermaría, SATSE, que vén de publicar un manual de estilo no que reflicte a necesidade de loitar contra os prexuízos que rodean a esta profesión, denuncia estereotipos e ideas preconcibidas, como a de tratarse dunha disciplina desligada da ciencia ou que traballen ás ordes dos médicos.
A secretaria xeral de SATSE en Galicia, Carmen García Rivas, defende que os séculos pasaron desde que a enfermaría estaba cargo das ordes relixiosas: “Levamos moitos anos sendo profesionais, cunha carreira universitaria regulada”.
Ademais, “a xente entende que estamos supeditadas aos médicos, que somos dependentes deles, cando o traballo é en equipo. Eles toman decisións, e nós tamén, como tamén somos máximos responsables dos coidados, planificamos, avaliamos, xestionamos recursos, formamos á xente…”
García Rivas defende ademais que a importancia desta profesión, (xa hai en España máis de 300.00 enfermeiros e enfermeiras, uns 5 por cada 1.000 habitantes), non deixa de aumentar debido ao envellecemento da poboación: “O futuro inmediato é un país envellecido, e para Galicia e Asturias en especial, polo que se fai necesario investir máis en enfermeiros que se encarguen do seu coidado”.
O traballo no sector da enfermaría tamén ten que ver coa prevención, cada vez máis necesaria cando a media de idade ascende: “Hai enfermos pluripatolóxicos, cos que se deben controlar a medicación, a dieta… Cada vez vivimos máis anos e estamos máis enfermos, soportamos décadas con máis dunha enfermidade e precisamos que alguén nos bote unha man para levar unha vida máis levadía”.
En conclusión, García Rivas defende que “a disciplina de enfermeira é plenamente autónoma e eficiente, como a medicina. Mentres que a medicina está dirixida a paliar os efectos dun problema de saúde, a enfermaría trata de traballar coa persoa de maneira íntegra, preocupándonos polo entorno e as condicións nas que vive, o seu benestar… Estudiamos aspectos moi variados e derivamos a outros profesionais, como os psicólogos”.
En definitiva, os enfermeiros son “o traballador máis próximo ao paciente, o cal nos axuda a saber das súas necesidades”.
