A Sala do Social do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) declarou nula a extinción contractual decretada por unha empresa respecto dunha traballadora por considerar que incorreu en discriminación por discapacidade, coas consecuencias inherentes de readmisión e abono dos salarios deixados de percibir.
Ademais, segundo informou o TSXG, condenou á compañía a pagarlle unha indemnización por danos morais de 7.501 euros. Desta forma, o Tribunal estimou o recurso de suplicación interposto pola afectada contra a sentenza ditada polo Xulgado do Social número 1 de Vigo. Tal e como recolle a sentenza, a recorrente defendeu que existiu discriminación por discapacidade ao non terlle renovado o contrato temporal de traballo ata o máximo legalmente previsto por ser considerada non apta.
CENTRO ESPECIAL
Na resolución, os maxistrados explican que prestaba servizos para a empresa Ilunion “cualificada como centro especial de emprego e cuxa maior parte do persoal son persoas discapacitadas, facéndoo mediante contrato temporal de fomento de emprego para persoas con discapacidade“. En concreto, prestaba servizos para unha compañía que subcontratou á súa empresa, dispondo no Prego de Condicións Particulares que o persoal debía reunir uns requisitos psicofísicos para poder ser contratado e seguir prestando servizos.
“A circunstancia de que esteamos ante un contrato temporal no cal as eventuais prórrogas ata a duración máxima legalmente permitida sexan decisións suxeitas á vontade da empresa non xustifica que, a través desas decisións formalmente libres, se canalice materialmente unha discriminación ou vulneración dun dereito fundamental ou liberdade pública da persoa traballadora“, indica o TSXG.
Á súa vez, destaca que “unha decisión empresarial legalmente acausal (é dicir, exercitable sen necesidade de alegar o empresario causa algunha) non exclúe a discriminación ou lesión de dereitos fundamentais”.
DISCRIMINACIÓN
Nesta liña, os maxistrados do alto tribunal aseguran na resolución que aprecian os seguintes “indicios ou principios de proba” a favor da existencia de discriminación por discapacidade: “o previo cumprimento das obrigacións laborais pola traballadora demandante sen que conste houbese queixas derivadas da execución do traballo; a simultaneidade existente entre a ausencia de prórroga coa realización da revisión médica polo servizo de prevención alleo; a existencia de dous informes médicos contraditorios (un previo que deu como resultado ‘apta’; e outro, corrixido, que deu como resultado ‘non apta’); a inusual urxencia na comunicación de extinción do contrato de traballo dun día para outro; a existencia doutras cinco extincións simultáneas coa da traballadora demandante, supostamente pola mesma ausencia de superación das probas de aptitude; e o que dous delas fosen cesadas antes de coñecerse a cualificación de non apta”.
Todo iso, segundo sostén a Sala do Social, “redunda na convicción de que os exames médicos non eran máis que unha mera cobertura dando halo de obxectividade sobre a decisión de non renovación”. Así, o TSXG conclúe na sentenza que a empregadora “nin consegue desvirtuar os indicios constitutivos dunha sospeita razoable de discriminación por discapacidade nin consegue construír unha causa xustificativa da súa decisión”, xa que incide en que “non o é a acausalidad da decisión de non prorrogar o contrato de traballo”. A sentenza non é firme, pois contra ela cabe presentar recurso de casación ante o Tribunal Supremo.
