Unha muller acusada dun delito de lesións por propinarlle supostamente un ‘muletazo’ á exparella do seu mozo, e que foi xulgada este mércores na sala do Penal 3 de Vigo, negou os feitos e asegurou ante a xuíza que non só non a golpeou, senón que tampouco tivo contacto físico coa prexudicada: “Nin me acheguei a ela”.
Segundo a Fiscalía, que pide para a procesada unha pena de 2 anos e 9 meses de cárcere (e que indemnice á vítima en 2.650 euros), o 24 de marzo do ano pasado a acusada e o seu noivo foron a casa da exparella del para recoller uns aveños. No trancurso dunha discusión, a procesada colleu unha muleta que levaba a vítima, que estaba recentemente operada dun nocello, e golpeouna con ela, causándolle unha fractura nunha man.
Con todo, a acusada negou os feitos ante o tribunal, e asegurou que ese día, aínda que acudiu co seu noivo a casa da denunciante, non chegou a estar fisicamente con ela, porque quedou no coche mentres a súa parella recollía as súas cousas. “Cando el saíu, eu abrinlle o maleteiro e xa a escoitei que viña gritando, insultándome e cunha muleta no alto”, afirmou, e engadiu que, a continuación, tanto ela como o seu mozo metéronse no coche e marcharon .
“Nin me acheguei a ela”, aseverou, á vez que atribuíu a denuncia ao feito de que a muller non aceptou a ruptura sentimental nin a nova relación da súa exparella. Na mesma liña, o noivo da acusada corroborou a versión dada por ela, e explicou que a súa exmoza leva anos facéndolle “a vida imposible”, enviándolle mensaxes con insultos cara a el ou cara ás súas parellas sentimentais.
PETICIÓN DE CONDENA
Tras as declaracións, a Fiscalía mantivo a súa acusación e a súa petición de 2 anos e 9 meses de cárcere, e alegou que “hai un parte médico dese día” no que se refiren unhas lesións “compatibles” co ataque denunciado, e que a vítima “non se puido facer soa”.
Pola súa banda, a defensa reclamou a libre absolución ao considerar que “non hai proba obxectiva” de que se produciu dita agresión, e cuestionou tanto a veracidade do explicado pola denunciante, polas súas contradicións, como a súa credibilidade, xa que existía unha “animadversión” previa da testemuña cara á acusada.
