Vigo quedou un pouco máis gris, un pouco menos elegante. Coa partida de Fernando Franco, non só se despide un xornalista de raza do Faro de Vigo, senón que se pecha un capítulo da historia viva da cidade. Foise o home que mellor soubo ler o pulso da rúa, o amigo dos seus amigos e, por riba de todo, un namorado da existencia.

​O estilo como bandeira

​Fernando non escribía para cubrir un oco; el esculpía palabras. A súa columna diaria, a máis lida do decano da prensa nacional, era unha cita obrigada para miles de vigueses. Posuía un estilo xornalístico único, capaz de mesturar a agudeza da análise cunha ironía fina e unha sensibilidade que só os grandes mestres acadan. Lelo era coma escoitalo falar: fluído, intelixente e sempre sorprendente.

​Glamour, cultura e solidariedade

​Se algo definía a Fernando era a súa presenza. Un home glamuroso, dunha elegancia natural que ía máis alá da roupa; era unha cuestión de actitude. A súa vasta cultura non a usaba para marcar distancias, senón para tender pontes. Esa erudición combinábase cun corazón profundamente solidario. Franco sempre estaba aí para quen o precisase, demostrando que detrás do cronista de éxito latía un home comprometido cos demais.
​
​Un legado de ledicia
​Fernando Franco

Foi, ante todo, un disfrutador. Amaba a boa mesa, a conversa longa, a música e o brillo nos ollos da xente que quería. Esa paixón por vivir é o que impregnaba cada unha das súas crónicas e o que facía que os seus lectores se sentisen parte do seu círculo íntimo.

​Hoxe, as rotativas soan máis tristes, pero o seu legado permanece en cada recuncho de Vigo que describiu con tanto mimo. Foise o xornalista, pero queda o mito: o do home que nos ensinou que se pode ser culto sen ser distante, e elegante sen deixar de ser profundamente humano.

​Descansa en paz, Fernando. A túa columna hoxe escríbese no recordo de todos os que tivemos a sorte de lerte e coñecerte.