A sección quinta da Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo, celebrou este mércores o xuízo contra un acusado de estafar a unha persoa con dous falsos alugueres na cidade olívica. O procesado é un vello coñecido da Policía por casos similares e, segundo declararon os axentes na vista, a finais de 2023 o home xa estaba a ser investigado por outras presuntas estafas. “Ese ano estaba especialmente activo”, apostilou unha das funcionarias, quen confirmou que o sospeitoso utilizaba sempre o mesmo número de teléfono móbil para as súas operacións.
Pola súa banda, o procesado negou os feitos e asegurou que el lle prestara diñeiro previamente á suposta vítima. Segundo a súa versión, as transferencias recibidas eran en concepto de devolución dese préstamo, a pesar de que nos xustificantes bancarios especificábase claramente “Pago de aluguer” ou “Seguro de falta de pagamento”. O home si recoñeceu que cobrou uns 500 ou 600 euros por prestarlle a súa documentación á vítima para alugar un piso, xa que esta non tiña os papeis en regra, pero defendeuse afirmando que el “non se dedicaba a alugar pisos”.
CONTRATOS FALSOS E VIVENDAS INEXISTENTES
A presunta vítima, que tamén declarou na vista, explicou que contactou co acusado para alugar un piso para el e unha casa para un amigo que traía á súa familia desde Sudamérica. Segundo o seu testemuño, chegou a asinar “contratos falsos” e realizou varias transferencias. Porén, descubriu que as vivendas nunca existiron e decidiu denunciar. No xuízo tamén compareceu un suposto cómplice, quen afirmou que só prestou a súa conta bancaria como un “favor” ao principal procesado porque este non podía recibir o diñeiro na súa.
A Fiscalía atribúelles un delito continuado de estafa agravada, ao tratarse dun ben de primeira necesidade como é a vivenda. Por este motivo, pide para o principal acusado seis anos de prisión e unha multa de 4.320 euros, mentres que para o cómplice solicita un ano de cárcere e 1.800 euros de multa. Ademais, reclama a devolución íntegra do diñeiro cos intereses correspondentes. As defensas, pola contra, solicitaron a libre absolución ao considerar que non existen probas suficientes dos feitos.
