A Sala do Civil e Penal do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) confirmou a condena de oito anos de prisión imposta a un acusado de abusar sexualmente dunha menor de 16 anos nun hotel de Vigo en 2016.

Deste xeito, a sentenza, contra a que cabe recurso ante o Tribunal Supremo, desestimou o recurso interposto pola defensa contra a resolución da Sección Quinta da Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo, que condenou o acusado a abonar unha indemnización de 2.000 euros á vítima. Tamén se lle impuxo a prohibición de achegarse a esta e ás súas irmás, así como de comunicarse con elas, durante 10 anos.

Adicionalmente, decretouse a inhabilitación deste home para realizar calquera actividade con menores de idade durante 11 anos, así como un período de cinco anos de liberdade vixiada “consistente en submisión a programas de educación sexual”.

O TSXG sinalou nos antecedentes de feito que a Audiencia Provincial considerou probado que este home coñecera á vítima facía tempo a través da súa familia, así como que a convidou, xunto ás súas irmás, a Madrid para acudir a parques temáticos en 2015, cando tiña 14 anos. Ademais, detallouse que “noutras ocasións que viaxou o acusado a Vigo, convidaba (a menor) a cear, facíalle agasallos etc., logrando así un clima de confianza“.

A sentenza tamén sinala que o 2 de agosto de 2016 pola noite o acusado entrou coa menor, que nese momento tiña 15 anos, no hotel Nagari de Vigo, onde ambos mantiveron relacións sexuais.

ALEGACIÓNS

O tribunal desestimou as alegacións da defensa relativas á posibilidade de que as probas fosen manipuladas ao sinalar que consta “que a habitación (do hotel) quedou precintada ata que se produciu a entrada autorizada xudicialmente”. Tamén asegurou que o acceso a ela por parte dos axentes “tivo como único fin auxiliar a vítima”.

En relación á argumentación que sostén que o acusado descoñecía a idade real da menor, o TSXG considerou “evidente” que esta afirmación non representa “denuncia de erro algún na valoración da proba”, senón unha “pretensión de elaborar un relato histórico que recolla a particular e parcial versión de determinados feitos”.

Ante esta situación, o tribunal defendeu que a súa tarefa “consiste en comprobar a estrutura racional dos elementos probatorios e non na súa revaloración, sobre todo polo que incumbe”.

Tamén concluíu que o acusado coñecía a idade da vítima e apuntou que a súa irmá asegurou que lle facilitou a documentación da menor, así como que o testemuño da afectada resulta “contundente” a ese respecto.

Así mesmo, descartouse “calquera indicio de dúbida acerca da penetración vaxinal” ao considerar “crible” o relato da menor. Ademais, concluíuse que esta declaración non se realizou con ánimo espurio debido ao feito de que a menor “tanto narra o que prexudica como o que favorece ao acusado ao recoñecer que non a forzou a facer nada”.