Os sendeiristas vigueses perdidos na montaña agardaron o seu rescate cantando éxitos dos 80

Os 25 senderistas galegos, de Vigo, rescatados onte á noite xunto ao seu can cando facían unha ruta en Cantabria ían "moi ben ata que nevou máis do previsto" e a neve "borrou o camiño", polo que decidiron quedar no sitio e avisar ao 112, a cuxos efectivos facilitaron as coordenadas do lugar, pero localizáronlles -dixeron- grazas ao can, que "alertou onde estabamos con ladridos".

Pico La Concilla, en Cantabria / paseos por las montañas

Os 25 senderistas vigueses rescatados na noite do domingo xunto ao seu can cando facían unha ruta en Cantabria ían “moi ben ata que nevou máis do previsto” e a neve “borrou o camiño”, polo que decidiron quedar no sitio e avisar ao 112, a cuxos efectivos facilitaron as coordenadas do lugar, pero localizáronlles -dixeron- grazas ao can, que “alertou onde estabamos con ladridos”.

Desde que as condicións meteorolóxicas, marcadas tamén porque “se pechou a néboa”, impedíronlles avanzar sobre o oito da tarde –cando aínda lles quedaba “un bo anaco” de camiño, na Jaya Cruzá, na contorna de Palombera– ata a chegada dos servizos de emerxencia pasaron preto de cinco horas esperando.

“Cantamos, bailamos e fixemos ximnasia”, explicou hoxe, en declaracións á prensa, Gerardo Fernández, guía deste grupo de Vigo que se dedica á educación ambiental e que congregou nesta actividade a persoas de entre 24 e 72 anos, das que unha delas –a máis maior– tivo que ser evacuada en padiola porque “non lle respondían as pernas” e hospitalizada por esgotamento, pero non por hipotermia, que non sufriu ninguén ao levar todos roupa de abrigo e de reposto.

“Saímos con boa climatoloxía, aínda que nevaba un pouquiño”, relatou este home aos medios de comunicación, aos que explicou que como non lograban atopar o trazado para continuar o traxecto, circular e de máis de 18 quilómetros en total, e tendo en conta que “a xente estaba moi cansa”, optaron por deterse e alertar, que é “o ideal” en circunstancias así.

“Non se vía o camiño. Tiñamos que parar. É a primeira norma da montaña. Paras, esperas e chamas”, comentou unha das mulleres rescatadas, que admitiu que se lles fixo “longo” estar cinco horas de pé no sitio, sobre todo porque facía “moito frío” –chegaron a estar a -8 graos, aínda que a sensación térmica era de -12 ºC, e había moita humidade–.

Pero “o tomamos bastante ben”, remachou outra senderista, que coincidiu coa anterior en que o vivido foi “un susto” e “unha experiencia máis“, polo que afirmaron que volverán de excursión.

O responsable do grupo asegurou que non pasaron “medo, en absoluto”, e os integrantes do mesmo destacaron o acertado da decisión que tomaron: “Cando desaparece o camiño e cando baixa a neve na montaña, hai que quedar no sitio”, neste caso baixo o pico A Concilla, a uns 1.700 metros de altitude.

Así, o guía apuntou que tentaron animarse uns a outros, “cantando e bailando”, pois “unha das excursionistas sabíase todo o repertorio (de cancións) dos 80”. Neste sentido, detallou que a xente maior “gardou moito máis a calma” e quen máis se “asustou” foi precisamente a moza máis nova, que é diabética e estaba preocupada por tomar a súa medicación.

Da ruta, indicou que era “sinxela” no tramo percorrido, e que é “difícil” a partir do sitio onde quedaron e ata o final, pois se avanza por un “pedregral”.

Sobre os servizos de emerxencia, Fernández considerou que “tardaron” en chegar e que a pesar de que levaban GPS localizáronlles polo can, que lles “alertou onde estabamos con ladridos”.

Pero recoñeceu respecto diso que os efectivos “pasaron o seu” para acceder ao lugar, e baixáronlles case a “rescatador por persoa”.

Tanto el como os integrantes do grupo aproveitaron para agradecer o “incrible” traballo dos rescatadores, que “se portaron de marabilla” e tratáronlles “xenial”.

Á marxe da muller evacuada ao Hospital de Sierrallana, o resto do grupo foi trasladado de volta ao hotel no que se hospedaban ao redor do cinco da madrugada.