Samuel, sobrevivente do Pitanxo: “O capitán só dícía ‘Subide arriba, subide á ponte, hostias'”

O mariñeiro Samuel Kwesi crúzase co sobriño do patrón, Eduardo Rial, tras testificar na Audiencia Nacional.. Jesús Hellín - Europa Press - Arquivo | Fonte: Europa Press
O mariñeiro Samuel Kwesi crúzase co sobriño do patrón, Eduardo Rial, tras testificar na Audiencia Nacional.. Jesús Hellín - Europa Press - Arquivo | Fonte: Europa Press

Samuel Kwesi, un dos tres sobreviventes do naufraxio do pesqueiro galego ‘Villa de Pitanxo’, asegurou ante a Audiencia Nacional que o barco afundiría igual aínda que non se parou o motor.

Así o sinalou na súa declaración o pasado 6 de xuño, á que tivo acceso Europa Press, onde insistiu no seu relato, asegurando que o motor do buque non se parou de forma repentina, senón que o barco embarrou primeiro (as redes engancháronse ao fondo do mar) e comezou a escorarse e a entrar auga.

Despois, sempre segundo as súas palabras, o capitán do Pitanxo, Juan Padín (outro dos sobreviventes e único investigado na causa), comezaría a levar a cabo diferentes accións para tratar de liquidar a situación, ata que finalmente parou o motor pola gran cantidade de auga que estaba a entrar.

“Xa entrara auga. O Pitanxo aínda que non se parou o motor ía afundir igual, porque na posición na que estaba antes de que se parase o motor xa era o final”, subliñou Samuel. Esta versión contradí á mantida polo propio Padín e polo seu sobriño, Eduardo Rial, terceiro sobrevivente do naufraxio, que ocorreu na madrugada do pasado 15 de febreiro a 450 quilómetros da costa de Terrnova (Canadá) e acabou coa vida de 21 dos 24 mariñeiros a bordo do buque.

Tanto Padín como Rial sostiveron nas súas declaracións que o motor da ‘Vila de Pitanxo’ parouse de forma repentina, deixando ao barco a mercé das ondas no medio do temporal. Isto provocaría a entrada de auga e o seu posterior afundimento.

Con todo, a versión de Kwesi dista bastante da dos outros dous sobreviventes. Samuel reiterou que foi o embarre o que provocou a entrada de auga, despois de que o capitán comezase a virar o barco para tratar de solucionar o problema, xa que a entrada de auga comezara a escorar o barco.

Nese momento, o xefe de máquinas trataría de baixar á sala de máquinas a ver que pasara, porque se pararon as maquinillas do aparello. Por iso, acompañado por Eduardo, chegaron ata a porta de entrada desde cuberta. Con todo, segundo Samuel, nunca chegaron a entrar porque o buque estaba demasiado escorado xa. Nese momento, o motor do Pitanxo aínda seguía funcionando.

“SUBIDE Á PONTE, HOSTIAS”

Unha das frases máis repetidas na declaración de Samuel foi a que, segundo el, dixo o capitán do Pitanxo minutos antes de que o barco afundísese. Kwesi asegurou que Padín non deu a alerta de abandono do buque nin de porse os traxes salvavidas, o único que dixo foi: “Subide arriba, subide á ponte (de mando), hostias“.

Esta oración foi repetida por Samuel de forma literal en polo menos unha decena de ocasións durante as case dúas horas de interrogatorio. Tamén asegurou que os mariñeiros lle pediron a Padín que soltase a rede para así poder corrixir a escora do barco, pero que o capitán nunca lles fixo caso.

Ademais, asegurou que varios o chamaron “asasino, quérenos matar“. Incluso unha vez dentro da balsa salvavidas, un dos mariñeiros reprochoulle os seus actos, pero o patrón nunca respondeu.

Entre outros temas, Samuel mantivo que na última marea do Pitanxo non levou a cabo ningún simulacro de emerxencia, como establece o protocolo e como si aseguran que se realizou os outros dous sobreviventes. Tamén defende que tanto Padín como Rial e a armadora do barco trataron de presionalo para que cambiase a súa versión dos feitos e contase que foi unha parada repentina do motor o que provocou o afundimento.

Unha vez na barca salvavidas, Samuel relatou como aos poucos foron morrendo seis dos nove que conseguiron subirse á mesma e si recoñeceu que Eduardo Rial axudou “moito” aos que estaban dentro sen traxe de supervivencia (só el e o seu tío levábano posto). Tamén indicou que non era verdade que trataron de impedirlle que subise á balsa, á vez que negou que Eduardo fose recollido da auga.

Horas antes de ser rescatados pola ‘Praia Menduiña II’, desde a balsa observaron outro barco preto, pero ao carecer de ningunha bengala ou obxecto para chamar a atención, non puideron contactar con el, tal como explicou Samuel.

DEIXAR UN COMENTARIO

Please enter your comment!
Please enter your name here